Зан ба модари худ шикоят кард:

- Дигар дидори шавҳари худро дидан намехоҳам. Вай маро зад.

- О, ман фикр карда будам, ки шавҳарат дар Париж аст?

- Фикри ман ҳам ҳамин буд.

\\\*

Зану шавҳаре, ки ба истироҳат мерафтанд, дар вагонҷой мегирифтанд.

- Оҳ ! – баногоҳ нидо кард зан. – ман дарзмолро накашида мондам ! Кош сўхтор нашавад !

- Парво накун азизам – ҷавоб дод шавҳар. – Ман маҳкам кардани милли оби ваннаро фаромўш кардаам.

\\\*

- Вақте ки хонадор шудӣ, писарам, чи будани

хушбахтии ҳақиқиро мефаҳмӣ. - Рост!

- Бале, аммо дер мешавад.

\\\*

Пепичек ба муаллимаи худ ҳамеша “ту” гўён муроҷиат мекард. Оқибат муаллима, барои ҷазо додан, ба вай фармуд, ки ибораи “Ба муаллима бояд “шумо” гўён муроҷиат кард”-ро ба дафтараш даҳ бор такроран нависад. Пепичек онро сад бор навишт.

- Оҳо ! – хурсанд шуд муаллима, - маълум мешавад, ки айбатро фаҳмидай !

-Бале. – ҷавоб дод писарак. – Намехоҳам, ки минбаъд ту аз ман ранҷӣ.

\\\*

Ду рафиқ дар роҳ бо ҳам рў ба рў омаданд.

- Хондани писарчаат чӣ хел аст ?

- Ба маҷлиси падару модарон бо фамилияи сохта рафта истодаам.

Писар ба модар суол мекунад:

- Оча ! Модари ман чанд – то ?

\\\*

Модар ҷавоб медиҳад:

- Якто писарам. Ман модари ту.

Писар боз мепурсад:

- Шумо мегўед, ки “Ман модари ту”. Ин як.

Бародарам дар мактубаш навиштааст: -Ман дар хизмати Модар-Ватан. Ин ду.

Дирўз дар рекламаи бонк навиштаанд: - Ман модарам – туро мехўронам ва

мепўшонам . Инаш се. Пас ман соҳиби модари бисёр ҳастам ?

ЗОИШ

Корманд ба кор хеле дер омада, барои сафед кардани худ ба сардор фаҳмонда медиҳад:

– Шаб ҳамсарам таваллуди душвор дошт.

Пас аз се ҳафта, ҳамон корманд боз ба кор дер меояд.

– Ва акнун шумо, чаро дер кардед? – бо ҷиддият мепурсад директор.

– Мефаҳмед, зани ман шаб боз таваллуди душвор дошт.

– Чӣ, занат харгӯш аст?

– Не. Доя.

\\\*

– Шумо шунидед, ки духтари Азиза дугоник таваллуд кардааст.

– Ман тасаввур мекунам вақте ки ӯ оиладор мешавад, чӣ мешавад!

\\\*

Шавҳар зери тирезаҳои таваллудхона меояд.

Занаш аз тиреза ба берун менигарад. – Писарамро нишон деҳ!

– Ҳоло иҷозат намедиҳанд!

– Ӯ худро чӣ гуна ҳис мекунад? – Хуб!

– Ба кӣ монанд аст?

– Ту аздусар намедонӣ!

\\\*

Хонум Гулҷаҳон панҷ писар таваллуд кард.

Падари хушбахт ба шуъбаи эҳёгарӣ хобонида шуд, аммо табибон итминон медиҳанд: ӯ зинда хоҳад монд.

\\\*

Фолбин кортҳоро ҷобаҷо карда, ба духтари ҷавон мегӯяд:

– Ба қарибӣ як малламӯи ҷавони зебо ба ҳаёти ту ворид мешавад. – Баланд?

– Бо вазни аз се то чор килограмм!

\\\*

Падари сарбаланд ба таoрияи як рӯзнома занг зада хабар медиҳад, ки ҳамсараш сегоник таваллуд кардааст, аммо муҳаррир ӯро нашунида,ба телефон дод мезанад:

– Шумо метавонед такрор кунед?

– Хестӣ, ки хобат.! Барои ман ҳамин се нафар кифояанд.

\\\*

Дар бандари Одесса, дар канори киштигоҳ як

парии обӣ бо як кӯдаки хурд дар оғӯш аз об ғӯта зада баромада, ба издиҳоми одамони кунҷков муроҷиат мекунад:

– Дар ин ҷо ғаввос Жора дар куҷо зиндагӣ мекунад?

\\\*

Зан ба шавҳар:

– Дар хотир дорӣ, чӣ тавр нӯҳ моҳ пеш ту рухсатӣ гирифта, барои моҳидорӣ барои гулмоҳӣ рафта будӣ?

– Бале.

– Имрӯз яке аз гулмоҳиҳои ту занг зад ва гуфт, ки ту падар шудӣ.

\\\*

– Модар, оё дуруст аст, ки ҳар кӯдак бояд падар дошта бошад? – мепурсад писар аз модар. – Бале, дуруст аст.

– Чаро мо дар оила чор фарзанд ҳастему падар яктост? Оё воқеан шумо намедонед, ки падари фарзанди шумо кист?

– Ман намедонам. Маро ҳамеша барои сабукфикрӣ мазаммат кардан мумкин аст, аммо барои кунҷковӣ - ҳеҷ гоҳ.

\\\*

Штирлитс паёми рамзӣ гирифт: «Шумо бачадор шудед. Алекс». Дар рухсораи Штирлитс ашки камшори мардона равон шуд.

Садо дар паси кадр

– Вай 30 сол боз дар хона набуд.