«Ман ҳоло чӣ кор карданамро намедонам, шавҳари ман ду сол қабл ба Амрико рафта буд ва ҳоло ба ман менависад, ки бо ду фарзанд ба наздаш биёям.

– Хайр чӣ?

Аммо ҳоло ман аз онҳо чорто дорам!

\\\*

– Духтур, ман 10 сол аст, ки бо ҳамсарам хоб намеравам ... Шумо чандсолаед? – 69

– Ин аллакай синну сол аст, дӯсти ман, синну сол.

– Аммо ҳамсояи ман 74–сола аст ва мегӯяд, ки ҳамарӯза бо зани худ алоқаи ҷинсӣ мекунад.

– Ва шумо ҳам бигӯед!

\\\*

– Ту маро дӯст медорӣ?

– Мисли девона.

– Ва ту ба хотири ман мемурдӣ? – Ишқи ман ҷовид аст.

\\\*

Шавҳар занашро барои истироҳат ба Гурҷистон фиристод. Ӯ бист рӯз истироҳат карда, баргашт.

– Хайр, чӣ тавр истироҳат кардӣ?

– Хуб.

Хуб бошад, нағз. Аммо пас аз як ҳафта зан аз Гурҷистон барқия мегирад:

«Зуд биё, холаат аз дунё даргузашт» Шавҳараш аз ӯ мепурсад: «Ту гӯё дар Гурҷистон хола надоштӣ»?

- Бале, буд, ман танҳо ба шумо нагуфтам, вай он қадар наздик нест, аммо дафн кардан даркор аст.

– Даркор бошад, пас даркор аст, аммо танҳо намеравӣ, бо модарам меравӣ. Илоҷи дигар набуд,

лозим омад хушдоманашро бо худ барад.

Дар фурудгоҳи Тбилиси занро як гурҷии зебо – Гиви истиқбол мегирад. Зан ба ӯ пичиррос мезанад: «Ту мефаҳмӣ, шавҳарам хушдоманро ҳамроҳ кард, аммо ҳеҷ роҳи халосӣ аз ӯ набуд».

– Боке нест, мегӯяд Гиви – мо ӯро ба назди Вахтанг мебарем. Ба назди Вахтанг омаданд, ва ӯ марде буд қадаш ду метр бо мӯйлаб, китфҳои васеъ. Онҳо хушдоманашро дар назди ӯ гузоштанд. Пас аз се рӯз келин ва маъшуқаш хушдоманро гирифта, ба фурудгоҳ рафта, бо Гивӣ хайрухуш карда, ба ҳавопаймо нишастанд. Хушдоман мепурсад:

– Хуб, маросими дафн ба ту писанд омад? Келин китф дарҳам мекашад. Хушдоман мегӯяд:

– Хуб, ту чӣ хеле ки донӣ, ман бошам, ҳам ба маросими рӯзи нӯҳум, ҳам чилум меравам.

\\\*

Як ҷуфти маъшуқ барои хӯроки нисфирӯзӣ ба тарабхона ворид шуданд. Фармоишро фаромӯш карда, чашм аз ҳам намеканданд.

Билохира ҷавон гуфт:

– Чӣ қадар ту ширин ҳастӣ, туро ҳамин тавр мехӯрдам.

– Ман ҳам туро мехӯрдаи!

Пешхизмат, ки дар сари миз истода буд, сулфа карда гуфт:

– Пас шумо чӣ менӯшед?

\\\*

Пирамард ва пиразан шавла хӯрда истодаанд. Ногаҳон пиразан бо қошуқ ба пешонии пирамард мезанад. Пирамард:

– Барои чӣ?

– Ман ба ёд овардам, ки чӣ гуна ту маро аз бокирагӣ маҳрум кардӣ.

Бист дақиқа мегузарад. Ногаҳон пирамард дасташро алвонҷ дода, инчунин ба пешонии пиразан мезанад.

Пиразан:

– Барои чӣ?

– Оё онро ту доштӣ?

\\\*

Зани бадрашк бо шавҳараш барои ҳар як мӯйчае, ки дар пиджаки ӯ меёфт, ҷанҷол мекард. Боре, пас аз муоинаи бодиққат ӯ натавонист чизе пайдо кунад.

– Ана нобакор! – ба шавҳараш ҳамла карда гуфт ӯ, – Ту ҳоло ҳатто аз занони бемӯй низ ҳазар намекунӣ!

\\\*

Шавҳар субҳидам ба хона бармегардад. Зан фарёд мезанад:

– Ту куҷо мегардӣ, разил! Ман тамоми шаб чашмак зада хоб накардам. Шавҳар, заифона, ба курсӣ афтода мегӯяд:

– Ба фикри ту, аблаҳ, ман хобида будам?

\\\*

Муҳаббати ман ба ту чунон сахт аст, Гулноза, ки паси шумо ба дӯзах низ мерафтам. Барои соҳиб ба шумо ман омодаам бо худи шайтон мулоқот

Пас бо модарам сӯҳбат кунед.

\\\*

Шавҳар ба хона барвақттар аз ҳаррӯза бармегардад. Дар назди занаш – ошиқ. Зан ба пешвози шавҳараш бо сатили партов давида мебарояд.

– Азизам, пеш аз либосатро кашидан, лутфан, ахлотро бурда парто.

Ҳангоме ки шавҳар партовҳоро мебарорад, ошиқ бо зинапоя ба ошёни болоӣ давида, сипас бомуваффақият номаълум дур мешавад. Вай роҳ меравад ва фикр мекунад: бубин, чӣ қадар доно!

Ба хонаи худ меояд. Занаш ӯро бо сатили партов пешвоз мегирад:

– Азизам, ҳанӯз либосатро накашидаӣ, лутфан, партовро бурда парто. Шавҳар партовро берун бароварда фикр мекунад: – Чӣ аблаҳӣ, тамоми рӯз дар хона, аммо барои партофтани партов вақт нест!

\\\*

– Бо ҳамсаратон чӣ гуна зиндагӣ мекунед? Ҷанҷол намекунед? – мепурсад як шиноси дерина аз дӯсташ.

– Монанди ду кабӯтар: гоҳ ман аз хона парида меравам, гоҳ вай.

\\\*

Зан тасмим мегирад, ки ба адаби шавҳари майзадаашро, ки аз майкада ҳамеша аз тариқи қабристон ба хона меравад. Вай либоси даҳшатноктар пӯшида, мӯи сарашро парешон карда, ба ҷодугар монанд мешавад.

– Нӯшидани арақро бас кун, вай ба ӯ дод мезанад, вагарна туро ба ҷаҳаннам мекашам. Шавҳар ба махлуқ нигариста мегӯяд:

- Гӯш кун, аммо ман ба хоҳари ту оиладорам.

\\\*

- Духтур, овози зани ман тамоман гум шудааст. Чӣ бояд кард ?

- Имруз ба хона соати сеи шаб баргардед. Баъд мебинем.....