Зани Абром вафот мекунад ва ӯ барои додани эълон ба рӯзнома меояд. Аз рӯйи тарофи ҳадди ақал пардохт карда, матнро менависад: «Соро мурд». Ба ӯ гуфтанд:

Аммо бо нархи ҳадди ақал, шумо метавонед эълонро аз чор калима диҳед. Он гоҳ илова кунед: «Москвич» мефурӯшам.

\\\*

– Зани ман дар куҷое хондааст, ки ҳама чизи хомро хӯрдан фоиданок аст.

– Зани ман ҳам хӯрок пухтанро дӯст намедорад.

\\\*

Пиразани оҷингзадае дар наздикии метро офтобпараст мефурӯшад:

– Донаҳои офтобпараст аз Чернобил! Донаҳои офтобпараст аз Чернобил! Аз назд нагузаред, биёед, бигиред! Марди солхӯрдае, ки ба коргар монанд буд, таваққуф мекунад.

– Ту чӣ, бибӣ, магар девона шудаӣ? Кӣ инҳоро мегирад?

– Боз чӣ хел ҳам мехаранд! Ман халтаи охиринро тамом карда истодаам.

– Магар ин ки аз ақл бегона шудаанд. Хуб, бо онҳо чӣ кор мекунанд? Чаро мегиранд?

– Кӣ барои сардор, кӣ барои хушдоман ва кӣ барои зани дӯстдоштааш ... – Донаҳои офтобпараст аз Чернобил! Донаҳои офтобпараст аз Чернобил!

\\\*

Зан аз кор бармегардад. Ба диван баромада, пойҳояшро ҷамъ карда, ба шавҳараш, ки фаршро мешуст, нигариста мегӯяд:

– Ту медонӣ, азизам, директор гуфт, ки ба хотири ман ӯ омода аст оилаашро тарк кунад ... Аммо, албатта, шӯхӣ мекунад ...

– Ё шояд, не? – бо умед дар садояш пурсид шавҳар.

***

Субҳ марде ба кор меояд ва ба дӯстонаш нақл мекунад:

– Дирӯз ман ба назди зани шиносам рафтам, танҳо ба бистар омодагӣ гирифтем, ки шавҳараш занги дарро пахш кард. Вай ба дасти ман дарзмолро дода мегӯяд: «Либосҳоро дарзмол кун!»

Вақте шавҳар медарояд, вай ба ӯ мегӯяд, ки ман аз бюрои хизматрасониҳои хайриявӣ ҳастам. Бубин, чӣ тавр доно! Ва ман маҷбур шудам, ки як тӯда либосро дарзмол кунам ... Дар ҳамин ҳол яке аз дӯстони ман баланд механдад:

– Ман медонам, ки ту дар куҷо будӣ. Як рӯз пеш аз он ман дар он ҷо тамоми либосро шуста будам!

\\\*

Павло хонадор мешавад ва аз ҳамсараш мепурсад:

– Ва кӣ калони мо хоҳад буд?

– Ин кори оддист, ҷавоб медиҳад ӯ, ҳам калон, ҳам хазиначӣ, ҳам сардори хоҷагӣ ман хоҳам буд. Штати оилавиро васеъ кардан маънӣ надорад.

\\\*

Зан ба хона омада, шавҳарашро дар бистар бо зани ношинос мебинад:

- Оҳ, ин чӣ ... дар бистари ман?» – таҳдидомез мепурсад зан.

- Ту бовар намекунӣ, азизам, аммо онро ҳамчун тӯҳфа аз мағоза барои харидорӣ кардани ин матрас ба ман доданд.

\\\*

– Азизам, – мепурсад зани шавҳар, оё ту ба тӯтии

мо истифодаи калимаҳои қабеҳро омӯхтӣ?

– Ҳаргиз не, ман, баръакс, ба ӯ фаҳмондам, ки кадом калимаҳоро талаффуз кардан мумкин нест.

\\\*

Шавҳар маст ба хона меояд. Дарро мекӯбад ва занаш мепурсад:

– Кист дар он ҷо?

– Кунда.

Вай дарро намекушояд. Баъд боз дарро мекӯбад.

Зан мепурсад:

– Кист дар он ҷо?

– Кунда.

Зан фикр мекунад ва дарро мекушояд. Шавҳар ба пушт афтода, мегӯяд:

– Акнун арра кун!

\\\*

Як халабони (летчик) маст ба хона меояд. Дарро мекӯбад. Занаш мепурсад:

– Кист дар он ҷо?

– ИЛ–62 фурудро талаб мекунад.

– Роҳ намедиҳам, ту мастӣ ...

– Пас ман ба фурудгоҳи эҳтиётӣ парвоз мекунам.

– Субҳ дарро мекӯбад.

– Кист дар он ҷо?

– ИЛ–62 фурудро талаб мекунад.

– Шумо бояд интизор шавед, то ки ЯК–40 парвоз кунад.

\\\*

Падари ҷавон писари хурдашро оббозӣ медоронад.

– Ана мебинӣ, падар низ туро оббозӣ доронида метавонад, – мегӯяд ӯ.

– Ва ту фикр мекардӣ, ки мо бе модар илоҷ надорем ...

– Бале, падарҷон, танҳо модарам ҳамеша пойафзоли маро мекашад.

\\\*

Шавҳари маст ба хона омада, дар торикӣ дар остона андармон шуда, баъд фарёд мезанад:

– Занак, ба дашном додан оғоз кун, вагарна ман катро намеёбам.

\\\*

– Модар, оё ин шубаро барои шумо падарам харидааст?

– Агар ман ба падари ту умед мебастам, пас ту ҳам намешудӣ.

\\\*

– Духтарам! Дар синну соли ту ман рӯзнома мебурдам!

– Ин аллакай кӯҳна шудааст, модарҷон. Ман барои худ картотека рост кардам.

\\\*

Духтари ҳаждаҳсола бармегардад. Дар остона модараш ӯро пешвоз мегирад:

– Аз барои Худо! Ту дар куҷо будӣ? Ман дар синну соли ту ...

– Дар «синну соли ман», модарҷон, ман аллакай шашмоҳа будам.