Падар ба духтараш мегӯяд:

– Имрӯз ба ман як ҷавон занг зад ва гуфт, ки барои пурсидани дасти ту меоям.

– Чӣ тавр, танҳо як нафар?

ОИЛА ВА ҲАЁТ

Ҷавоне мактаби олиро хатм намуд. Аммо дар вакти наҳории нисфирўзӣ дар ошхона, доимо ба мутолиаи китобу рўзнома машғул мешуд.

Рўзе пешхизмат ба ҷавон гуфт:

- Ту маълумоти олӣ ва ихтисоси хуб дорӣ. Оё хондани ту кифоя нест ?

Ҷавон чунин ҷавоб дод:

- Зиндагӣ, ин омўзиш аст.

Агар соате наомўзӣ, як рўз аз зиндагӣ қафо мемонӣ.

\\\*

Агар дар вақти таҳсил баҳои ду гирифтӣ, онро дар давоми дарсҳо ислоҳ кардан мумкин. Аммо, агар зиндагӣ ба ту баҳои ду гузорад, Онро ислоҳ кардан хеле мушки ласт. Аз ин ҷо, Бояд кўшиш ба харҷ дод, ки дар дарси зиндагӣ Баҳои ду нагирӣ !

\\\*

Мусаллаҳ аст, аммо бехатар, Импотент

\\\*

– Хуб, зиндагӣ чӣ хел аст?

– Донишкадаро хатм карда, дар ҷустуҷӯи зани семарҳилавӣ ҳастам.

– Ин боз чӣ хел?

– Ин тавр. То ки дар меҳмонӣ зебосанам, дар ошхона – соҳибхоназан ва дар бистар маъшуқа бошад. Се сол гузашт.

– Хуб, чӣ хел, зани семарҳилавӣ ёфтӣ?

– Ёфтам. Вале дар ӯ аз рӯйи марҳила ҷунбиш вуҷуд дорад.

– Ин чӣ хел?

– Ин тавр. Дар меҳмонӣ – маъшуқа, дар ошхона – зебосанам, ва дар бистар бошад, – соҳибхоназан.

\\\*

Марди оиладор ба дӯсти муҷаррадаш мегӯяд:

– Ман аҷоиб зиндагӣ мекунам. Ба хона меоӣ, ҳама чиз тоза, ба тартиб дароварда шудааст, дар болои миз хӯроки нисфирӯзӣ, зан дар назди оташдон, зебо, меҳрубон, бодиққат ва чиррос мезанад, чиррос мезанад, аблаҳ!

\\\*

Одамхӯр субҳ ба ҳамсараш шикоят мекунад:

– Оҳ, ман чи шабе доштам: як вақт дилам дард мекард, як вақт бибии хӯрдашуда хотирамро тарк намекард, як вақт виҷдонам азоб медод.

– Чанд маротиба ба ту гуфтам: шабона зиёиёнро нахӯр!

\\\*

Аз як мард дар ҷои кор мепурсанд:

– Чаро шумо дар ҷои кор ин қадар зиёд менӯшед? – Ин дар ман меросӣ аст.

– Аз ҷониби падарӣ?

– Не. Хушдоман вафот кард ва ҳафт хуми шишагӣ самогон боқӣ гузошт.

\\\*

– Падари ман мегӯяд, ки дар зиндагӣ додан аз гирифтан беҳтар аст! – мегӯяд писарбача дар синф.

– Принсипи хеле хуб дар зиндагӣ! – ӯро таъриф мекунад омӯзгор. – Падари ту кист? – Ӯ боксёр аст, Марванна.

\\\*

Ду дӯст мулоқот мекунанд.

– Ман дирӯз дар казино сад ҳазор доллар бурд кардам!

– Занат, эҳтимолан, хурсанд шуд!

– Зан аз шодӣ гунг шуд.

– Худовандо, чӣ қадар хушбахтӣ якбора.

\\\*

Мардро занаш тарк кард, ҳама чизро гирифт. Ӯ комилан ғамгин шуд ва қарор кард, ки худро ба дор овезад. Вай давр зада, ресмон, курсиро ҷустуҷӯ карда, ба болои он баромада, ресмонро баста, қарор дод, ки бори охир ба атроф нигарад. Ва ногаҳон дар ҷевон шишаи арақ ва сигорро дид.

– Ва чаро ман худро бояд ба дор овезам? Зиндагӣ дуруст шуда истодааст ку ...

\\\*

Шавҳар бо оҳанги норозӣ ба занаш:

– Чаро шим то нимаш дарзмол карда шудааст?

– Боз чӣ қадар аз шумо хоҳиш кунам, ки сими дарзмолро дароз кунед ...

\\\*

Духтар ҷавонеро ба меҳмонӣ даъват кард. Мизи фаровон, май, мусиқӣ паст навохта истодааст. Пас аз хӯроки шом хонум сари худро ба қафаси синаи интихобкарда хам карда, ба ноз пичиррос мекунад:

– Акнун ту аз они манӣ, шўй !

– Ҷавон аз ҷояш хеста, табақчаи холиро тела дода, мегӯяд:

– Худат бишӯй !

\\\*

Зан ба сафари хизматӣ рафт. Шавҳар ба дӯсти худ шикоят мекунад:

– Кӯшиш кардам, ки аз рӯйи китоби хӯрокпазӣ чизе пазам ... Беҳуда.

– Чаро?

– Ҳар як номгӯй бо ҳамон як чиз оғоз меёбад:

– «Табақчаи тозаро гиред ...»

\\\*

- Ту аз ақл бегона шудӣ?. Чаро ту либоси сиёҳро ба баҳр мегирӣ?

– Кас бояд ҳамеша ба инобат гирад. Шавҳари ман шино карда наметавонад! ...

\\\*

– Майзадаи ту чӣ хел аст? Боз шабонаҳо пул дар казино ва тарабхонаҳо харҷ мекунад?

– Не. Ман бо ӯ гуфтугӯи ҷиддӣ доштам ва ҳоло ӯ наменӯшад, тамокукашӣ намекунад, ба тарабхонаҳо намеравад. Вай оромона дар шуъбаи эҳёгарӣ хобидааст.

\\\*

Шавҳар пас аз кор ба диван меафтад. Рӯзнома мехонад. Зан:

– Дароз кашидаӣ, мехонӣ, кӯдакон бошанд хӯрок нахӯрдаанд, чиркин ...

– Инҳояшро бишӯем, ё навҳояшро созем?

\\\*

Марде ба тарабхонае омада, ба пешхизмат мегӯяд: – Бародар, барои ман тухмҳои аз ҳад зиёд бирёншуда, як пиёла қаҳваи хунук оварда, сипас дар муқобили ман нишаста, бо суханони охирин сарзаниш кун! Ман ба ту дусад доллар медиҳам

– Чаро ин ҳама ба шумо даркор аст?

– Дарди дилам ба ёди зани аввалинам шиканҷа дод!

\\\*

Падар се духтари ба камолрасида дорад, бегоҳ занги телефон. Падар гӯшакро бардошта, овози навозишкоронаи мардонаро мешунавад:

– Ин ту ҳастӣ, қурбоққачаи ман? – Не, ин соҳиби қурбоққача аст.

\\\*

Писар аз падари афсараш мепурсад:

– Миёни милтиқ ва пулемет чӣ фарқ аст?

– Назаррас! Ба ёд ор, ки чӣ гуна ман гап мезанам ва чӣ гуна модарат гап мезанад.