субҳидам ба хона

Дорое рўзи тўи арўсӣ ба духтари зару зевар- пўшаш нигариста гуфт:

- Ба духтари мо боз чӣ намерасад ? Афандӣ, ки дар он ҷо буд, гуфт:

- Ақлу фаросату ҳунар.

\\\*

Табиб:

- Аз кай боз дарди гўш шудаед ?

Бемор:

- Аз рўзе, ки хонадор шудам.

\\\*

- Як гурўҳ духтароне ҳастанд, ки ба шавҳар баромадан намехоҳанд:

- Онҳоро аз куҷо медонӣ?

- Ман ба ҳамаашон таклиф намуда, ҷавоби рад гирифтам.

\\\*

Профессор Браун ба маърўзаи навбатӣ тайёрӣ медид.

- Азизам ! – нидо кард ў ба занаш – Қалами ман канӣ ?

- Дар паси гўшат. – ҷавоб дод зан.

- Ман ниҳоят банд ҳастам, дар паси кадом гўшам?

– бо асабоният пурсид профессор.

ОИЛА ВА ХУШДОМАН

Ҳангоми имтиҳон дар факултети ҳуқуқшиносӣ аз донишҷӯ пурсида шуд:

– Бигамия чист?

– Бигамия, – ба шпаргалка менигарад ҷавон, – ин мавҷудияти ду зан аст!

– Ва барои ин чӣ гуна ҷазо таҳдид мекунад? – мепурсад профессор, шпаргалкаро аз бача гирифта.

– Ин ҷиноят бо мавҷудияти ду хушдоман ҷазо дода мешавад!

\\\*

Хушдоман ба домодаш як баста пул дода мегӯяд:

– Чӣ тавре ки мехоҳӣ, тоб хӯр, аммо манро дар Майдони Сурх дафн кун! Мард меравад ва танҳо бегоҳ, бидуни пул, вале қаноатманд, бармегардад:

– Ман ҳамаро тахт кардам. Чӣ тавре ки мехоҳед, тоб хӯред, аммо маросими дафн пагоҳ соати дувоздаҳ аст.

\\\*

– Чаро ту ин қадар хурсандӣ?

– Ман ид дорам.

– Наход занат таваллуд кардааст? – Беҳтар

– Мерос гирифтӣ?

– Баландтар гир

– Пас ман намедонам.

– Хушдоманамро трамвай зер кард.

\\\*

Падар ва писар офтоб мехӯранд, хушдоман бошад, оббозӣ карда истодааст. Ногаҳон ӯ ғарқ шудан гирифт.

– Бубинед, – фарёд зад писар, – бибӣ даст афшонда истодааст!

– Чаро чунин дод мезанӣ, писарам! Ту низ даст афшон!

\\\*

Зан ба шавҳар:

– Барои чӣ шумо ин қадар бетарбия ҳастед! Модар ба меҳмонӣ меояд – шумо ӯро ба ҳеҷ куҷо ба тамошо намебаред!

Шавҳар:

– Фоидааш канӣ, вай аз ду сар роҳи бозгаштро меёбад.

\\\*

– Дирӯз ҳамсарам бемор шуд ва имрӯз модараш барои нигоҳубини ӯ омадааст.

– Бале, бадбхатӣ ҳеҷ гоҳ танҳо намеояд!

\\\*

Хушдоман домодро ба духтараш ситоиш мекунад, ва ӯ бошад, ба ғазаб меояд:

– Бас кунед, оча! Вай пир, зишт, нописанд аст ... Ӯ танҳо як фазилат дорад – пул!

– Хуб, чаро танҳо якто, духтарам? Нуқси дил чӣ?