Мақолаҳо
Мақолаи навБОБОҶОН ҒАФУРОВ – ВИЗАИ МИЛЛАТИ МОСТ (ДАР ҲОШИЯИ СУХАНРОНИИ ҶАНОБИ ОЛӢ БАХШИДА БА 115-СОЛАГИИ АКАДЕМИК БОБОҶОН ҒАФУРОВ)
Дар таърих шахсиятҳои нотакроре буданд, ки ба таърихи давлату миллат ва тақдири мардуми худ бетафовут набуданд. Ин шахсиятҳои ангуштшумор хуб дарк мекарданд, ки вазифае, ки дар пеши онҳо гузошта шуда буд, иборат аз зинда нигоҳ доштани хотираи таърих аст
САҲМИ АКАДЕМИК БОБОҶОН ҒАФУРОВ ДАР ОМӮЗИШИ МАДАНИЯТИ ХАЛҚИ ТОҶИК
Қаҳрамони халқи тоҷик Академик Бобоҷон Ғафуров яке аз чеҳраҳои забардасти миллати тоҷик ба шумор рафта, эшон ходими намоёни ҷамъиятӣ ва сиёсии Иттиҳоди Шуравӣ, шарқшинос, журналист ва муаррихи дақиқназар ба шумор рафта, дар кори муаррифӣ намудани таърих
ПАЁМ - ПАЙҒОМИ ИСТИҚЛОЛИЯТ, СОҲИБДАВЛАТӢ ВА ПАЙҒОМИ УМЕДҲОСТ
Паёми навбатии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, аввалтар аз ҳама, як пайғоми муҳимтарини як кишвари соҳибистиқлол, ба номи Тоҷикистон буд, ки бо Пешвои сарсупурда ва мардуми бостониаш
Муҳаммад Авфӣ
Аввалин шахсе, ки назари шарқшиносони Европаро ба Авфӣ ва хусусан «Лубобулалбоб»-и ў ҷалб намудааст, олими англис Натаниэл Бланд мебошад, ки соли 1846 мақолае бо унвони «Қадимтарин тазкираи шуарои форс» навишта буд. Э. Браун дар мақолаи худ «Маъхазҳои
АНДЕША, Донишҷӯ
Чаро мо (бархеҳо) ба камсаводии худ дигаронро айбдор медонем? “Бештарини ҷавонон камсавод ҳастанд!” – ин нуктаро насли калонсол зимни санҷиши донишу ҷаҳонбинӣ ва афкори насли нав борҳо гуфтаанд ва мегӯянд. Вақте ҷомеаи шаҳрвандӣ ба ин мушкил посухе
Таърихи пайдоиши техникаи ҳисоббарор
Таърих ва шиносоӣ бо асбобҳои аввалини ҳисобкунӣ Одамон аз давраҳои қадим то ба имрўз доимо ба ҳисобкунӣ ва асбобҳои ҳисоббарорӣ эҳтиёҷманд буданд ва ҳастанд. Аввалин асбобҳои ҳисобкунӣ ниҳоят содда буданд. Бо ёрии онҳо фақат чор амали арифметикиро иҷро
Адабиёти муосири тоҷик - Садриддин Айнӣ
Осори бузурги Садриддин Айнӣ, ки саросар зиндагиро вақфи хидмат ба одамизодзодагон кард ва партаве бар ҷаҳони маърифат тофт, ки ҳаргиз фурў нахоҳад нишаст, дар миён ҳаст ва хоҳад буд ва ҷовидон хоҳад монд. Саид Нафисӣ Тарҷумаи ҳол «Ёд дорам, - мегӯяд
Абўалӣ ибни Сино дар ташаккули истилоҳоти илмӣ
Тавре ки донишмандони таърихи забони форсӣ гувоҳӣ медиҳанд, забони мазкур дар гузашта, махсусан пас аз истилои араб, ҳеҷ гоҳ бистари воқеии илм набудааст. Ба ин забон осори зиёде дар бахшҳои гуногуни илм падид омада буд, вале ба далелҳои бешумори айниву
Зан модар тоҷи офариниш
Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз ангубин, гармӣ аз офтоб,
Рӯбоҳи айёру маккор
Буд, набуд, як рӯбоҳ буд. Рӯбоҳи айёру маккор буд. Як pӯз ягон паррандаро дошта хурданӣ шуда, рафта истода буд, ки якбора aз пешаш паланг баромада монд. Рӯбоҳи бечора тарсиду дир-дир ларзиду роҳи гурезро пеш гирифт.Гурехта рафта истода буд, ки ҷарии
Ифтихор аз Ватан дорем
Тоҷикистон, меҳри покат дар дилу ҷони ман аст, Офтоби шӯълапошат соя бар сад гулшан аст. Меҳри поки мардумат меҳри бузурги модарон, Мардуми меҳмоннавозат фахри даврони ман аст. Тоҷикистон кишвари бузургест, ки саропо меҳрофарину дилнишин,
Барои чӣ ба кафшер (сварка) нигоҳ намудан мумкин нест?
Эҳтимол нест, нафаре ки дар кӯдакиаш ба манзараи кафшер нигоҳ накарда бошад, ҳарчанд бо вуҷуди маън намудани калонсолон. Зеро шарораи зебое, ки ҳангоми кафшер ба амал меояд диққати ҳар кӯдакро ба худаш ҷалб месозад. Пасон, бо гузашти вақт ва ба сиини
Алишери Навоӣ
Зи неку бад наҷўяд нуқлу бода, Зи ҷоми кас наолояд даҳонро. Гар об аз чаишаи ҳайвон диҳандаш, Нарезад обрўи хештанро. Навоӣ Тарҷумаи ҳол Низомиддин Алишери Навоӣ сардафтари адабиёти классикии ўзбек буда, бо асарҳои барҷастааш дар таърихи адабиёти
Афсона - Аҷали хирсу ҳасуд
Буд набуд, ду ҳамсоя буд. Ба ҳам дӯст буданд он ду ҳамсоя. Баъд кори як ҳамсоя омад кард. Одами зираку кордону бағайрат, ки буд, пул меёфт, чизу чора харида, боғ обод кард, иморатҳои баланду зебои хишткорию чӯбкорию пур аз нақшу нигор сохт! Мардум
Муҳит - табиатшиносӣ
Аз фанҳои табиатшиносӣ маълум аст, ки табиати зиндаи моро ихотакунанда, аз организмҳои гуногун иборат аст. Онҳо сохт ва шаклҳои микроскопӣ, ҳамчунин макроскопиро доранд. Муайян шудааст, ки дар табиат олами ҳайвонот 1,5 миллион ва олами наботот ним
Шеърҳо барои дӯструякон!
ПАЗМОНӢ Бузаки навзоди мо Дар ҳавлӣ танҳо мондаст Очабузро акоям Саҳар ба чаро рондаст. Аз ин сабаб бузича Ҳар дам маъас мекунад Бегоҳ очабуз ояд, Маъасаш бас мекунад. Модарам ба кор равад, Ман ҳам мешудам гирён. Модарам аз кор ояд, Ман ҳам
Ҳақиқати талх
Аз саргузашти рӯзҳои бачагиам бисёр воқеаҳоро ҳикоя кардаам, аммо ин ҳодисаро ҳаргиз ба ёд овардан намехоҳам. Вале чӣ кор кунам, ки он мудом дар нӯги забонам, шабу рӯз дар сарам ҷӯлидагеш, ҷӯлидагӣ. Аз афти кор, то онро нагӯям, маро аз ин шиканҷа халосӣ
Ҷавони Шоҳномахон
Дар як мадрасаи Бухоро ҷавони қашшоқе таҳсил мекард. Азбаски ӯ ба хондан шавқи бисёр дошт, ба ҳар азобу душворӣ тоқат мекард. Рӯзе шуд, ки на дар ҳамёни ӯ пул монду на дар ҳуҷрааш хӯрдание. Ҳамин ҳол чанд вақт давом кард. Ҷавон чӣ кор карданашро
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ - Қасидаи «Шикоят аз пирӣ»
Ин қасида аз 34 байт иборат буда, дар баҳри муҷтасси мусаммани мақсур суруда шудааст. Баҳри муҷтасси мусаммани мақсур дар ҳар мисраъ аз рукнҳои мафоилун, фаилотун, мафоилун ва фаълун иборат аст. Аз ҷиҳати мавзўъ «Шикоят аз пирӣ» қасидаи шарҳиҳолӣ буда,
Абӯалӣ ибни Сино - Донишномаи Алоӣ
Шайхурраис китоби «Донишномаи Алоӣ»-ро ба забони модариаш, замоне ки дар Исфаҳон мезист, барои ҳомии худ амир Алоуддавла навиштааст. (Ин амири олимпарвар забони арабиро намедониста ва мегуфтааст, ки агар илмҳо ба форсӣ мебуданд, вай онҳоро медонист). Ў
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё