Мақолаҳо
Мақолаи навВақт сармояи бебаҳост.
Касе, ки вақти худро боманфиат истифода бурда наметавонад, маҳз ӯ аз норасоии вақт шикоят мекунад. Ӯ рӯзҳоро дар хӯрдану пӯшидан, хоб, беҳудагӯиву беҳудагардӣ, афсонабофиҳо ва ё умуман бекорхӯҷагӣ сарф карда, вақтро мекушад. (Жан Лабрюйер) Аз нахустин
Низом Қосим - БОРОНИ АШК
Саҳна сап сафед. Маълум нест, ки пур аз дуд аст ё дар оғўши меғ. Мусиқии муассире, ки гоҳ-гоҳ хониши ҳамсароён ивазаш мекунад. Батадриҷ дуд ё меғ бартараф мешавад ва аз дур тарҳи нимавайронаи шаҳри бостоние намоён мегардад. Зимни он тарҳи китоби бозе
Омўхтани касбу ҳунар дар тарбияи маънавӣ-ахлоқии ҷавондухтарон тавассути корҳои беруназаздарсӣ
Дар мероси педагогии ниёгон ба муҳиммияти касбу ҳунар дар тарбияи маънавӣ -ахлоқии насли наврас ба хусус ҷавондухтарон, диққати хосса зоҳир карда мешавад. Инсоният аз рўзҳои аввалини ба олами ҳастӣ қадам ниҳодан дар пайи ҳосил намудани ризқу рўзӣ
Бо шарофати Истиқлолияти миллӣ «Давлат мактабу маориф, таълиму тарбияро самти стратегии худ қарор дода ва тарбияи шаҳрвандонро зери назорат мегирад».
Аз солҳои 20-уми то солҳои 90-уми асри ХХ таълиму тарбия ва педагогика дар асоси идеологияи Давлати Шуравӣ амалӣ мегардид, ки ба арзишҳои милли чандон диққат зарурӣ дода намешуд. Табиист, ки ҳар сохти ҷамъиятӣ дар назди таълиму тарбияи насли наврас ва
Тарбияи маънавӣ-ахлоқии насли наврас
Дар шароити муосир, ки то як андоза маънавиёт ва ахлоқи насли наврас коста гардидааст, зарурияти рў овардан ба арзишҳои педагогикаи ниёгон ба миён омадааст. Арзиш худ мафҳуми фалсафӣ, сотсиологӣ, адабӣ ва педагогӣ буда, дар луғатномаҳо ба маънои баҳо,
Сатҳи баланди маънавӣ-ахлоқӣ
Қобили таваҷҷуҳ аст, ки меъёрҳои инсонпарваронаи Куруши Кабир баъд аз 2500 сол дар санадҳои тамаддуни муосир тавассути Созмони Милали Муттаҳид: Баёнии умумии ҳуқуқи башар дар сарқонунҳои мамлакатҳои пешрафтаи ҷаҳон, ба монанди Олмон, Франсия, Россия,
Моҳияти арзишҳои педагогии мероси ниёгон дар замони Истиқлолияти миллии Тоҷикистон
«Ҳадафи муҳимми низоми маориф тарбияи шахсияти фаъол ва созанда аст. Аз ин рӯ, масъалаҳои дар зеҳну шуури хонандагон ва ҷавонон тарбия кардани эҳсоси худогоҳии миллӣ, худшиносии таърихӣ, истифодаи анъанаҳои беҳтарини маорифи миллӣ ва умумибашарӣ,
ТАРБИЯИ МАЪНАВӢ-АХЛОҚИИ
Асрҳои IX-XV дар ҳаёти мардуми тоҷик давраи тараққии пуравҷи илму адабиёт ва фалсафа ба ҳисоб меравад. Аз ҷумла, дар дохили фалсафаи асрҳои миёнаи форсу тоҷик мактабҳои асҳоби ҳаюло, машшоъ, калом ва тасаввуф хеле ривоҷ ёфта, намояндагони бузурги он ба
Ман ҳам чашмонамро баста будам
Ҷавон бо пирамарде вохӯрда пурсид: — Маро дар хотир доред? Пирамард ҷавоб дод: — Не, намешиносам. Сипас ҷавон ба ӯ гуфт, ки шогирди ӯ будааст. Пирамард пурсид: — Ҳоло чӣ кор мекунӣ, дар зиндагӣ чӣ дастоварде дорӣ? Ҷавон бо табассум ҷавоб дод: —
Аттори Нишопурӣ
Бузургтарин мутафаккир ва шоири сўфӣ Шайх Фаридуддин Абўҳомид Муҳаммад ибни Абўбакри Иброҳим Аттори Нишопурӣ соли 540 ҳиҷрӣ (соли 1146 мелодӣ) дар деҳаи Кадкани Нишопури Эрон ба дунё омадааст. Номи ў Муҳаммад буда, дар ин бора ишораҳои зиёде дорад.
Аввал пурсиш, баъд кушиш
Мамлакате буд миёни мамлакатҳое, ки дар ин олам кам нестанд. Дар он мамлакат як сол на барфи дуруст бориду на борон, ғалла дар саҳрову мева дар боғ норасидаву нодаравида монд, хушксолӣ пеш омаду гуруснагӣ, байни мардум муромурӣ cap шуд. Мамлакат мисли
Камоли Хуҷандӣ - Ғазал
Аз ту як соат ҷудоӣ хуш намеояд маро, Бо дигар кас ошноӣ хуш намеояд маро. Гўиям рав з-ин дару султони вақти хеш бош! Баъди султонӣ гадоӣ хуш намеояд маро. Чокаронатро намегўям, ки хоки он дарам, Бо бузургон худситоӣ хуш намеояд маро. Гуфтамаш: дар
Хусусияти ғазалҳои Камол
Камоли Хуҷандӣ асосан шоири ғазалсарост. Вай дар ин намуди шеър аз забардасттарин устодон ба шумор меравад. Вай шоири латиф, суханпардози аҷиб ва адиби ниҳоят бориксанҷ аст. Ҳар як байти ў як мазмуни баланд, хаёлоти нозук ва маонии бикре дорад.
Дар лирикаи ишқии Камол асосан се қаҳрамон амал мекунад
Ошиқ, ёр ва рақиб. Ошиқ, ки бештар дар симои образи лирикӣ (худи шоир) зоҳир мегардад, шахсест ниҳоят муассир, ҷонсупор, вафодор, ҳаётдўст, лаззатписанд, кўшо, барои ў ҷуз ёр ҳеҷ чизи дигар вуҷуд надорад, ў пайваста шефта ва мафтуни ёр аст, барои ба
Камоли Хуҷандӣ
Зиндагинома Номи ў Камолиддин, лақабаш Масъуд ва тахаллуси адабиаш Камол буда, соли 1318 таваллуд шудааст. Зодгоҳи Камолиддин Масъуд шаҳри Хуҷанд аст, ки ҳамеша аз шаҳрҳои ободу дилкушои пурмева, мардумаш некўихлос ва адабиётпарвари Осиёи Миёна буд.
Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ
Муҳамад Иқболи Лоҳурӣ аз зумраи шоъирони раддаи аввали адабиёти оламгири форсӣ аст, ки бо истеъдоди фитрӣ ва эъҷози сухани хеш шеъри Аҷамро нафаси тоза бахшида, забони форсии дариро дар сарзамини Ҳинду Покистон аз сари нав зинда гардонид ва ба мусалмонон
Камоли Хуҷандӣ - Шеваи нигориш
Шеваи нигориши Камол Сабку услуби Камол ниҳоят ҷолиби таваҷҷўҳ буда, ўро чун устоди бемонанди шеъри тоҷикӣ намудор мекунад. Камол ҳамчун давомдиҳандаи сабки саҳли мумтанеъ суханҳои ширин, иборатҳои зебо, калимаҳои мутаносиб, ташбеҳ, истиораҳои нодир,
Камоли Хуҷандӣ - Муқаттаот
АЗ МУҚАТТАОТ Чу девони Камол афтад ба дастат, Навис аз шеъри ў чандон ки хоҳӣ! Хаёлоти латифу лафзу ҳарфаш, Агар хоҳӣ ки дарёбӣ камоҳӣ, Зи ҳар лафзаш равон магзар чу хома, Ба ҳар ҳарфе фурў рав чун сиёҳӣ! Маро ҳаст аксар ғазал ҳафт байт, Чу
Барои оғози тарроҳи веб
Бисёре аз донишҷӯён аз мо мепурсанд, ки барои тарроҳии сомона аз кадом забон оғоз кунем ва беҳтарин забони барномасозӣ барои оғоз кадом аст? Қадамҳои омӯзиши тарроҳии сомона чӣ гунаанд ва чӣ тавр бояд дар ин роҳ пеш рафт? Дар воқеъ, нигаронии асосии
Ҳеҷ гоҳ қаламро раҳо накард. Нигоҳе ба рӯзгори ятимӣ ва нақди адабии Соҳиб Табаров
Имрӯз Соҳиб Табаров, адабиётшиноси шинохта, мунаққиди варзида ва омӯзгори машҳури тоҷик 100-сола шуд. Ӯ аз нахустин касоне буд, ки даст ба нақди адабӣ зад ва мактаби нақднигориии адабии тоҷикро бунёд гузошт. Соҳиб Табаров натанҳо осори адибони навроҳро,
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё