ЯГОНА МАЪБУДИ БАРҲАҚ

Дар Маккаи Мукаррама Ҳасин ибни Имрон ном бутпарасте умр ба сар мебурд. Боре дар суҳбати Расули Худо (с) ширкат намуд ва Ҳабиби Худо (с) аз ӯ пурсид:

— Эй Ҳасин! Ту чанд Худоро мепарастӣ? Ӯ гуфт:
— Даҳ Худоро мепарастам.
Расули Худо (с) пурсид:

— Онҳо дар куҷоанд?
Гуфт:
— Яке дар осмон ва нуҳтои дигар дар замин. Расулуллоҳ (с) боз пурсид:
— Агар эҳтиёҷе пеш ояд, аз кадоме мадад металабӣ? Гуфт:
— Аз Ҳамоне, ки дар осмон аст!
Пас Расулуллоҳ (с) фармуд:
— Эй Ҳасин, он нуҳ маъбуди дигарро тарк намо ва Худованди Ягонаеро ибодат бикун, ки тамоми эҳтиёҷоти туро рафъ ва балоҳои ба сарат меомадаро дафъ месозад. Беҳтар ин аст, ки танҳо Ӯро парастиш намоӣ.