ТАВАККУЛ БА ХУДО

Рӯзе зиндиқе* аз Имом Ҷаъфари Содиқ (р.) пурсид:

— Чӣ далеле ҳаст, ки ин ҷаҳон офаридгор дорад?

Имом Ҷаъфари Содиқ (р.) фармуд:

— Оё боре ба киштӣ савор шудаӣ?

Гуфт:

— Бале!

Имом пурсид:

— Оё боре дар баҳр ба хатар дучор шудаӣ?

Зиндиқ гуфт:

— Боре ба киштӣ савор шуда будам. Ногоҳ киштӣ шикаст ва ман ба тахтапорае часпидам. Мавҷи баланде бархост ва маро аз он тахтапора ҷудо кард. Дар миёни баҳри бекарон танҳо мондам. Ногаҳон мавҷи сахте бархост ва маро ба соҳил андохт.

Имом Ҷаъфари Содиқ (р.) фармуд:

— Ҳангоме ки дар киштӣ будӣ, ба киштӣ эътимод доштӣ. Вақте ки киштӣ шикаст ва ба тахтапора часпидӣ, умедат ба он тахтапора буд. Аммо ҳангоме ки аз тахтапора ҷудо шудӣ ва дар миёни баҳр танҳо мондӣ, ба кӣ умед доштӣ?

Зиндиқ хомӯш монд.

Имом Ҷаъфари Содиқ (р.) фармуд:

— Офаридгори ту ҳамон Зотест, ки дар он лаҳзаи ноумедӣ ба Ӯ рӯ оварда будӣ. Ту дар он ҳолат ба фазлу раҳмати Ӯ умед баста будӣ.

Зиндиқ бо шунидани ин суханон бедиранг имон овард ва ба шарафи ислом мушарраф гардид.

---

Шарҳи вожаҳо:

• Таваккул — ба Худованд эътимод кардан, дар баробари анҷом додани кӯшишҳои зарурӣ ба Ӯ умед бастан.

• Зиндиқ — истилоҳи таърихӣ барои шахсе, ки ба ақидаҳои динии пазируфташуда мухолифат мекард ё онҳоро инкор менамуд.

• Сонеъ — созанда, офаридгор.

Панди ҳикоят: Ин ҳикоят таъкид мекунад, ки инсон дар лаҳзаҳои сахтӣ ва нотавонӣ ба Худованд рӯ меорад ва ба раҳмати Ӯ умед мебандад. Таваккул маънои даст кашидан аз кӯшишро надорад, балки эътимод ба Худованд дар баробари талошу чораҷӯиро ифода мекунад.