УМЕДВОРӢ

Муаллими башарият (с) фармуданд: «Вақте доду фарёди ду касе аз дӯзахиён авҷ мегирад, Худованд мефармояд:

— Онҳоро аз дӯзах берун оваред!

Чун аз оташи дӯзах бароварда мешаванд, Худованд аз онҳо мепурсад:

— Чаро фарёд мезанед?
Онҳо мегӯянд:
— Ба хотири он ки моро авф намоӣ ва мавриди раҳмату омурзиш қарор бидиҳӣ.
Он гоҳ Ҳақ Таъоло мефармояд:
— Раҳмати Ман барои шумо дар он аст, ки худро ба оташ андозед.
Дар ин ҳол яке аз онҳо худро ба оташ меандозад ва Худованд оташро бар ӯ сарду саломат мегардонад. Сипас Худованд аз он бандае, ки худро ба оташ наандохт, мепурсад:

— Чаро аз оташ худдорӣ намудӣ ва худро мисли он ҳамраҳат ба дӯзах наандохтӣ?

Банда посух медиҳад:

— Худоё, умед дорам, ки баъди берун овардан маро дубаро ба он ҷо намефиристӣ.

Аллоҳ Таъоло мефармояд:
— Умеди туро амалӣ гардонидам.
Дар пайи ин ҳар дуи онҳо мавриди раҳмату омурзиш қарор гирифта, ба биҳишт ворид мегарданд».