Марди араб ва шутури гумшуда

Рӯзе марди арабе шутурашро гум кард. Ӯ дар кӯчаву бозор мегашт ва бо овози баланд эълон мекард:

— Эй мардум! Ҳар кас шутури гумшудаи маро пайдо карда, ба ман баргардонад, ба ӯ ду шутур мукофот медиҳам!

Мардум аз шунидани ин сухан ҳайрон шуданд ва гуфтанд:

— Ин чӣ кори аҷиб аст?! Ту як шутурро гум кардаӣ, вале ба касе, ки онро пайдо кунад, ду шутур ваъда медиҳӣ! Магар ин зарари ту аз худи шутури гумшуда бештар намешавад?

Марди араб табассум карду гуфт:

— Шумо ҳанӯз лаззати пайдо кардани чизи гумшударо начашидаед. Барои ҳамин сухани маро намефаҳмед. Агар медонистед, ки инсон ҳангоми ёфтани чизи аздастрафтааш чӣ қадар шод мешавад, аз чунин ваъдаи ман ҳайрон намешудед!

Маънои шеър

Дар охири ҳикоят шоир чунин мегӯяд:

Агар чизе, ки гум шудааст, ҳатто камарзиш бошад, нагӯед, ки ҷустуҷӯяш беҳуда аст.

Зеро касе, ки қадри чизҳоро медонад, мефаҳмад, ки лаззати пайдо кардани чизи гумшуда гоҳе аз арзиши худи он чиз бештар аст.

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки арзиши ҳар чиз танҳо бо пулу мол андоза карда намешавад.

Баъзан чизе, ки гум мекунем, арзиши зиёди моддӣ надорад, аммо пайдо кардани он ба мо шодии бузург мебахшад.

Марди араб мехост бигӯяд, ки барои ӯ на танҳо худи шутур, балки хурсандии дубора ёфтани он низ бисёр арзишманд аст.

Хулоса: «Гоҳе лаззати ёфтан аз худи чизи ёфташуда бештар аст».