Халифа ва марди бодиянишин

Рӯзе халифаи Бағдод бо марди арабе, ки аз биёбон омада буд, дар сари як дастархон нишаста, аз як табақ хӯрок мехӯрданд.

Он мард тамоми умрашро дар биёбон гузаронида, ҳеҷ гоҳ шаҳр надида ва дар маҷлиси бузургон иштирок накарда буд.

Ҳангоми хӯрок хӯрдан чашми халифа ба луқмаи меҳмонаш афтод. Ӯ дид, ки дар луқмаи мард як тори мӯй ҳаст.

Халифа гуфт:

— Эй марди араб, он мӯйро аз луқмаат дур кун!

Марди бодиянишин дарҳол луқмаашро ба дастархон гузошт ва аз хӯрок даст кашид.

Халифа аз ин рафтори ӯ ҳайрон шуд.

Мард гуфт:

— Аз дастархони касе, ки ба луқмаи меҳмонаш он қадар бодиққат менигарад, ки ҳатто як тори мӯйро мебинад, хӯрок хӯрдан мумкин нест!

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят дар бораи одоби меҳмондорӣ ва эҳтироми меҳмон аст.

Марди бодиянишин аз он наранҷид, ки халифа мӯйро ба ӯ нишон дод. Ӯ аз он нороҳат шуд, ки соҳибхона ба ҳар луқмаи меҳмонаш диққат медод.

Ҳикоят ба мо меомӯзад, ки меҳмон бояд дар хонаи мизбон худро озод ва роҳат ҳис кунад, на ин ки гумон барад, ки ҳар ҳаракату ҳар луқмаи ӯ зери назорат аст.

Хулоса: Меҳмонро танҳо бо хӯрок не, балки бо эҳтиром, меҳрубонӣ ва кушодарӯӣ бояд пазироӣ кард.