Иброҳими Адҳам ва шайх Довуд

Ин ҳикоят дар бораи яке аз шайхони қадимии Хуросон аст.

Иброҳими Адҳам нақл мекунад:

«Рӯзе дар роҳе, ки аз Куфа ба Макка мерафт, бо марде ҳамсафар шудам.

Вақте вақти намози шом фаро расид, он мард намози фарзро адо кард. Сипас ду ракъат намози кӯтоҳ гузорид ва зери лаб чизе гуфт.

Ногаҳон аз тарафи рости ӯ косае ва кӯзаи обе пайдо шуд. Худаш аз он об нӯшид ва ба ман низ дод.

Баъдтар ин воқеаро ба яке аз шайхони бузург, ки соҳиби кароматҳо буд, нақл кардам.

Шайх гуфт:

— Эй фарзанд, он мард бародари ман Довуд аст!

Сипас дар бораи фазилатҳо ва бузургии Довуд он қадар сухан гуфт, ки ҳамаи ҳозирони маҷлис ба гиря даромаданд.

Он гоҳ афзуд:

— Довуд аз яке аз деҳаҳои Балх аст. Он деҳа ҳақ дорад бар ҳамаи деҳаҳои дигар ифтихор кунад, зеро чунин марди бузурге аз он ҷо бархостааст.

Баъд шайх аз ман пурсид:

— Довуд ба ту чӣ омӯхт?

Гуфтам:

— Исми аъзами Худовандро.

Пурсид:

— Он кадом ном аст?

Ҷавоб додам:

— Он ном дар дили ман он қадар бузург ва муқаддас аст, ки наметавонам онро ба забон оварам».

Маънои ҳикоят

Дар ин ҳикояти ирфонӣ се нукта таъкид мешавад:

1. Каромат: Пайдо шудани обу зарфҳо ҳамчун каромати шайх Довуд нақл шудааст.

2. Исми аъзам: Дар анъанаи исломӣ ба номи бузурги Худованд ишора мекунад, ки бо он дуо кардан фазилати махсус дорад.

3. Нигоҳ доштани сирри маънавӣ: Иброҳими Адҳам аз гуфтани он ном худдорӣ мекунад, зеро онро бисёр азизу муқаддас медонад.