Мақолаҳо
Мақолаи навМан ҳам чашмонамро баста будам
Ҷавон бо пирамарде вохӯрда пурсид: — Маро дар хотир доред? Пирамард ҷавоб дод: — Не, намешиносам. Сипас ҷавон ба ӯ гуфт, ки шогирди ӯ будааст. Пирамард пурсид: — Ҳоло чӣ кор мекунӣ, дар зиндагӣ чӣ дастоварде дорӣ? Ҷавон бо табассум ҷавоб дод: —
Аттори Нишопурӣ
Бузургтарин мутафаккир ва шоири сўфӣ Шайх Фаридуддин Абўҳомид Муҳаммад ибни Абўбакри Иброҳим Аттори Нишопурӣ соли 540 ҳиҷрӣ (соли 1146 мелодӣ) дар деҳаи Кадкани Нишопури Эрон ба дунё омадааст. Номи ў Муҳаммад буда, дар ин бора ишораҳои зиёде дорад.
Аввал пурсиш, баъд кушиш
Мамлакате буд миёни мамлакатҳое, ки дар ин олам кам нестанд. Дар он мамлакат як сол на барфи дуруст бориду на борон, ғалла дар саҳрову мева дар боғ норасидаву нодаравида монд, хушксолӣ пеш омаду гуруснагӣ, байни мардум муромурӣ cap шуд. Мамлакат мисли
Камоли Хуҷандӣ - Ғазал
Аз ту як соат ҷудоӣ хуш намеояд маро, Бо дигар кас ошноӣ хуш намеояд маро. Гўиям рав з-ин дару султони вақти хеш бош! Баъди султонӣ гадоӣ хуш намеояд маро. Чокаронатро намегўям, ки хоки он дарам, Бо бузургон худситоӣ хуш намеояд маро. Гуфтамаш: дар
Хусусияти ғазалҳои Камол
Камоли Хуҷандӣ асосан шоири ғазалсарост. Вай дар ин намуди шеър аз забардасттарин устодон ба шумор меравад. Вай шоири латиф, суханпардози аҷиб ва адиби ниҳоят бориксанҷ аст. Ҳар як байти ў як мазмуни баланд, хаёлоти нозук ва маонии бикре дорад.
Дар лирикаи ишқии Камол асосан се қаҳрамон амал мекунад
Ошиқ, ёр ва рақиб. Ошиқ, ки бештар дар симои образи лирикӣ (худи шоир) зоҳир мегардад, шахсест ниҳоят муассир, ҷонсупор, вафодор, ҳаётдўст, лаззатписанд, кўшо, барои ў ҷуз ёр ҳеҷ чизи дигар вуҷуд надорад, ў пайваста шефта ва мафтуни ёр аст, барои ба
Камоли Хуҷандӣ
Зиндагинома Номи ў Камолиддин, лақабаш Масъуд ва тахаллуси адабиаш Камол буда, соли 1318 таваллуд шудааст. Зодгоҳи Камолиддин Масъуд шаҳри Хуҷанд аст, ки ҳамеша аз шаҳрҳои ободу дилкушои пурмева, мардумаш некўихлос ва адабиётпарвари Осиёи Миёна буд.
Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ
Муҳамад Иқболи Лоҳурӣ аз зумраи шоъирони раддаи аввали адабиёти оламгири форсӣ аст, ки бо истеъдоди фитрӣ ва эъҷози сухани хеш шеъри Аҷамро нафаси тоза бахшида, забони форсии дариро дар сарзамини Ҳинду Покистон аз сари нав зинда гардонид ва ба мусалмонон
Камоли Хуҷандӣ - Шеваи нигориш
Шеваи нигориши Камол Сабку услуби Камол ниҳоят ҷолиби таваҷҷўҳ буда, ўро чун устоди бемонанди шеъри тоҷикӣ намудор мекунад. Камол ҳамчун давомдиҳандаи сабки саҳли мумтанеъ суханҳои ширин, иборатҳои зебо, калимаҳои мутаносиб, ташбеҳ, истиораҳои нодир,
Камоли Хуҷандӣ - Муқаттаот
АЗ МУҚАТТАОТ Чу девони Камол афтад ба дастат, Навис аз шеъри ў чандон ки хоҳӣ! Хаёлоти латифу лафзу ҳарфаш, Агар хоҳӣ ки дарёбӣ камоҳӣ, Зи ҳар лафзаш равон магзар чу хома, Ба ҳар ҳарфе фурў рав чун сиёҳӣ! Маро ҳаст аксар ғазал ҳафт байт, Чу
Барои оғози тарроҳи веб
Бисёре аз донишҷӯён аз мо мепурсанд, ки барои тарроҳии сомона аз кадом забон оғоз кунем ва беҳтарин забони барномасозӣ барои оғоз кадом аст? Қадамҳои омӯзиши тарроҳии сомона чӣ гунаанд ва чӣ тавр бояд дар ин роҳ пеш рафт? Дар воқеъ, нигаронии асосии
Ҳеҷ гоҳ қаламро раҳо накард. Нигоҳе ба рӯзгори ятимӣ ва нақди адабии Соҳиб Табаров
Имрӯз Соҳиб Табаров, адабиётшиноси шинохта, мунаққиди варзида ва омӯзгори машҳури тоҷик 100-сола шуд. Ӯ аз нахустин касоне буд, ки даст ба нақди адабӣ зад ва мактаби нақднигориии адабии тоҷикро бунёд гузошт. Соҳиб Табаров натанҳо осори адибони навроҳро,
МАВЗӮЪҲОИ БАЙНАЛХАЛҚӢ ВА СУЛҲУ ДӮСТӢ ДАР АШЪОРИ МИРЗО ТУРСУНЗОДА
Мавзӯи сулҳ ва дӯстӣ дар ашъори шоир. Сулҳу дӯстй - сарчашмаи хушбахтии тамоми миллатҳо. Устод Мирзо Турсунзода соли 1911 дар деҳаи Қаратоғ ба дунё омада, таҳсили ибтидоии худро дар мактаби кӯҳнаи Қаратоғ шурӯъ намудааст, вале аз сабаби нодурустии
Истиқлол – заминаи тарғибгари фарҳангу тамаддуни миллӣ
Дар воқеъ баҳри рушду такомули ҳар як миллат истиқлолу озодӣ ниҳоят муҳим ба шумор меравад. Маҳз таърих гувоҳӣ аз он медиҳад, ки ҳеҷ давлате то ҳанӯз дар масири тайкардаи хеш бидуни истиқлоли миллӣ ба аҳдофи худ ба содагӣ ноил нагаштааст. Билофосила ҳар
САРМОЯИ БУЗУРГ АҚЛУ АДАБ АСТ, НА АСЛУ НАСАБ
Бале, шахсони боадаб ҳамеша хислатҳои ҳамидаи инсониро доро мебошанд. Шахси соҳиби ақлу адаб саховатманду хайрхоҳ, дурандешу ҳимматбаланд мешавад. Адаб ин бахту саодат, давлати ноёб, роҳнамоӣ зиндагӣ ва шодиву фараҳ мебошад. Абдураҳмони Ҷомӣ барҳақ
Боадаб бош
Ҳар касе, ки бо техникаи муосир сарукор дорад, медонад, ки компютер баъд аз кору фаъолияти зиёд ва ё баъзан дар асари ба вай фармудани як чанд супориши рӯйҳам дармемонад ва корашро чунонки мебояд иҷро карда наметавонад. Баъд лозим мешавад, ки онро ба
АДАБ ҲУСНИ ИНСОН АСТ
Адаб ҳусни инсон аст. Оре шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунару фарханг бархӯрдор аст. Аслан ин қабила одамон фурутану боҳиммат ва дурандешу донишманд мешаванд. Манманиҳо пешаи шайтон бувад, Ҳар кӣ худро кам занад,
БА ПИРӢ ХИЗМАТИ МОДАР ПАДАР КУН!
Марде хонадор мешаваду бо мурури замон соҳиби се фарзанд: Сумая, Диловар ва Аюб. Ин мард дар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ кор мекард. Вай фарзандонашро бениҳоят дӯст медошт ва ҳар чизе, ки мехостанд, ба онҳо муҳайё менамуд. Рӯзе Сумая аз падараш маблағ барои
Масъулияти модарӣ
Махфират Умаровна, аввало шуморо ба муносибати Рўзи модар муборакбод мегўем. -Ташаккур. Хоҳишмандам оид ба мақому мартабаи зан модар дар ҷомеа назари хешро баён кунед. -Марҳилаи феълии бунёди давлатдории миллӣ айёми тақдирсоз буда, мо, насли имрўза,
Модар азизтарин вуҷуди рўйи замин мебошад
Модарону хоҳарони азиз! Мулоқоти имрўзаи мо бо шумо – намояндагони арҷманди занону модарони мамлакат дар айёме баргузор мегардад, ки ба кишварамон фасли баҳор бо қадамҳои сабзи Наврўзи фаррухпай фаро мерасад. Шумо хуб медонед, ки Наврўз рамзи эҳёи
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё