Мақолаҳо
Мақолаи навАз тоҷик будани худ ифтихор дошт
Ҳанӯз аз аҳди қадим фарзонафарзандони миллати фарҳангпарвару тамаддунофари тоҷик роҳи маърифат ва илму донишро равшан карда, дар пешрафти ҷомеаи ҷаҳонӣ саҳми назаррас гузоштаанд. Душманону бадхоҳони миллати тоҷик дар замири нопоки хеш орзуи ғасби
Галия Рабиева: «Манзараи НБО «Роғун» ифтихори маро бештар намуд»
Галия Рабиева дуюми январи соли 1954 дар ноҳияи Рӯдакӣ таваллуд шуда, соли 1969 муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии № 1-и зодгоҳ ва соли 1974 Донишкадаи политехникии Тоҷикистонро бо дипломи аъло хатм менамояд. Дар давраи фаъолияти меҳнатӣ ҷонишини раиси
Фарзандони қуллаҳои баланд
Мошини мо аз роҳи пурпечутобе гузашта, ба канори Сурхоб фаромад ва қад-қади рӯд ба самти боло ҳаракат кард. Ба ҷое расидем, ки Хингобу Сурхоб чун ошиқу маъшуқи ба висол расида нидои шодмонӣ сар медиҳанд. Ду рӯди масти ишқ яке мешаванду дигар замину
Сафои рӯзгорон модаронанд
Шояд мураккабтарин мавзуъ дар муҳити эҷод мавзуи модар аст. Чунин ба назар мерасад, ки дар ситоиши модар ҳама суханҳо гуфта шудаанд ва дигар чизе гуфтан имкон надорад. Вақте ки кас вориди дунёи афсонавии модарон мегардад, дарк мекунад, ки ҳанӯз сухани
Ҳалли одилонаи моҷарои асп
Ман инро замоне эҳсос кардам, ки одам буданамро ҳис намудам. Бод, оташ, об, ҳатто хок гоҳе бо ман мувофиқ ҳастанду гоҳе душманам мешаванд. Мегӯянд, ки одамро аз хок офаридаанд, вале ман намедонам, ки хоки маро аз куҷои замин гирифтаанд ва бо кадом об
САМАРАНОК ИСТИФОДАБАРИИ САРВАТҲОИ ТАБИӢ ДАР НОҲИЯИ ИҚТИСОДИИ ҲИСОР
Ибодов Ш.М. Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ Сарватҳои табиӣ воситаи зисти инсоният буда, инсон онро аз табиат мегирад. Бе сарватҳои табиӣ фаъолияти истеҳсолиро ба роҳ мондан ғайриимкон аст. Сарватҳои табиии аҳолиро бо
Аз домони модар то вазири об
Арбоби барҷастаи сиёсию давлатӣ Ҳикматулло Насриддиновро қаблан мешинохтам. Ятимбачаи бепадару модарест, ки аз подабонӣ ба шоҳроҳи зиндагӣ қадам гузоштаву ранҷҳо кашида, дар мактаби олӣ хондаву то ба мансаби вазирӣ расид. Баъд аз он дар курсии котиб
Ӯ дигар бораш ба боло бурду бар курсӣ нишонд
Дар робита ба пардабардорӣ аз нимпайкараи устод Рӯдакӣ дар шаҳри Лондон «Ҳеҷ ганҷе нест аз фарҳанг беҳ», — фармудааст устод Рӯдакӣ ва ҷои дигар таъкид мекунад: «Дониш андар дил чароғи равшан аст». Ганҷи фарҳанг ва чароғи дониш одамизодаро ба кӯи мурод
Устод Айнӣ ва бозтоби ҳассосиёти замонӣ
Ҳамасола моҳи апрел (ба ифтихори рӯзи мелоди устод Айнӣ — 15-уми апрели соли 1878) дар ҳавзаҳои адабӣ ва мадании ҷумҳурӣ чорабиниҳои илмӣ ва фарҳангӣ-фароғатӣ баргузор мегарданд. Устод Айнӣ дар таърихи адабу фарҳанги муосири тоҷик бо андешаи равшани
Душанбе пойтахти мо
Душанбе шаҳри калонтарини ҷумҳурӣ, маркази илму фарҳанг- пойтахти Тоҷикистон мебошад. Ин шаҳри зебову дилоро таърихи худро дорад. Баъди Инқилоб, яъне соли 1924 дар Осиёи Миёна тақсимоти миллии марзӣ сурат гирифт. Халқҳои минтақа ба давлатҳои хурди миллӣ
Эй Душанбе, боз кун оғӯши хеш
Душанбе шаҳри сабз, маскани сидқу вафо буда, дар ҳалқаи кӯҳҳои Ҳисор чун диёри мардони сарбаланд пойбарҷо истодааст. Дар даврони соҳибистиқлолӣ бо талошҳои пайвастаи Раиси ҷавони шаҳр, Раиси Маҷлиси миллӣ муҳтарам Рустами Эмомалӣ ободонию кабудизоркунӣ
Он ҷангро дар таърих ҳамто набуд
Ҳар гоҳе дар бораи қаҳрамониву диловарии тоҷикистониён дар Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ маълумоте ба даст меорем, офарин мегӯем. Ҷавонписарони тоҷик диловарии бемислу монанд нишон дода, беш аз 100 ҳазор нафарашон қаҳрамонона ҳалок гардидаанд. Фиристодагони
Оила – макони ҳамзистии осоишта
Дар кишвари мо бо мақсади танзими муносибатҳои оилавӣ, фароҳам овардани шароити созандаи муносибату ҳамзистии осоишта ва дар ин замина мусоидат намудан ба ҷомеаи солим Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи пешгирии зӯроварӣ дар оила» таҳия ва соли 2013
Тоҷикистон бо ҷавонони созандаю ободкор рушд мекунад
Ҷавонони мо неруи бузурги бунёдгару созандаи мамлакат эътироф шудаанд. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар суханрониҳои хеш ҳамеша таъкид менамоянд, ки «Ҷавонон қувваи бузург
Насируддини Тусӣ
Рӯи санги марқади ӯ чунин суханҳо ҳаккокӣ шудаанд: «Подшоҳи олами илм, султони олимон, ҳимоятгари дин, адолатхоҳи мардум. То ба имрӯз модари даҳр чунин мард ба дунё наовардааст». Ин нуктаро муҳаққиқ Ҳабибулло Мақсадов дар пажӯҳиши ба ин мавзуъ бахшидаи
Меҳри падар
Абдулқодири Раҳим аз зумраи адибони хушсалиқа ва навҷӯи мост. Нигоштаҳои ӯ дар тамоми жанрҳои адабӣ бо мазмун ва сабку услуби хос фарқ мекунанд. Хонанда ба китобҳои вай, аз ҷумла «Чароғи ошноӣ», «Дурӯғи шабнам», «Духтари афсонаҳо» ва ғайра, ошно гашта,
Ман кистам? Рисолатам чист? Қисми 1
Мо чаро инсон ном дорем? Рисолати инсонии мо дар чӣ зоҳир мешавад? Чаро моро ашрафи махлуқот мегӯянд? Тамаддун ва фарҳанги тоҷик аз чӣ сарчашма об мехӯрад? Чаро хондан, омӯхтан ва шинохти «Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ муҳим аст? Суннатҳо ва арзишҳои
Ман кистам? Рисолатам чист? Қисми 2
Мо одат накардаем, ки ба садои даруни худ гӯш диҳем. Садои мани маҷозиамонро не, садои мани ҳақиқиамонро бишнавем. Бигзоред, ин маъниро ба забони боз ҳам сода аз тариқи як афсона равшан бисозам. Ҳамаи мо афсонаи «Шоҳзода — қурбоққа»-ро шунидаем. Ҷодугаре
Ибни Ҳайсами Басрӣ
Назария ва бозёфти илмии ӯ дар самти нур боиси пайдоиши камера — дастгоҳи филмбардорӣ ва суратгирӣ гардид. Ҳини омӯзиши ҳаёту фаъолияти донишманд маълум гашт, ки шишаи пурбинро бори нахуст ӯ сохта, камераи обскура (шакли қадимаи камераи муосир)-ро
Пешвои сангаршикани миллатсоз
Таърихи ҳазорсолаи давлатдории дунё далолат мекунад, ки бунёд, таъсису ташаккули империяҳо, давлатҳо танҳо ба ақлу заковат, хирад, маҳорат ва ҷонбозиҳои ашхоси алоҳида марбут аст. Пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Шуравӣ собиқ ҷумҳуриҳои пасошуравӣ зери таъсири
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё