МЕНЕҶМЕНТ
Менеҷмент яке аз соҳаҳои муҳими фаъолияти иқтисодӣ буда, ба идоракунии ташкилотҳо, корхонаҳо ва захираҳои гуногун равона шудааст. Калимаи «менеҷмент» аз забони англисӣ гирифта шуда, маънои идоракунӣ ва роҳбариро дорад. Мақсади асосии менеҷмент ташкили самараноки кор ва ноил шудан ба ҳадафҳои муайяни ташкилот мебошад.
Дар шароити иқтисодиёти муосир менеҷмент нақши муҳим мебозад. Ҳар як корхона барои фаъолияти бомуваффақият ба роҳбарони соҳибтаҷриба ва низоми дурусти идоракунӣ ниёз дорад. Менеҷерон фаъолияти кормандонро ташкил намуда, вазифаҳоро тақсим мекунанд, қарорҳо қабул менамоянд ва барои расидан ба натиҷаҳои беҳтар кӯшиш мекунанд.
Менеҷмент аз якчанд вазифаҳои асосӣ иборат аст:
Банақшагирӣ – муайян намудани ҳадафҳо ва роҳҳои расидан ба онҳо.
Ташкилкунӣ – тақсим намудани вазифаҳо ва ташкили фаъолияти кормандон.
Роҳбарӣ – ҳидоят ва ҳавасманд намудани кормандон барои иҷрои вазифаҳо.
Назорат – санҷиши натиҷаҳои кор ва ислоҳи камбудиҳо.
Яке аз вазифаҳои муҳими менеҷмент истифодаи самараноки захираҳо мебошад. Ба ин захираҳо меҳнат, сармоя, вақт, технология ва иттилоот дохил мешаванд. Агар ин захираҳо дуруст идора карда шаванд, корхона метавонад истеҳсолотро зиёд намуда, фоидаи бештар ба даст орад.
Менеҷменти хуб ба баланд шудани маҳсулнокии меҳнат, беҳтар гардидани сифати маҳсулот ва рушди устувори корхона мусоидат мекунад. Роҳбарони муваффақ на танҳо бояд донишҳои иқтисодӣ дошта бошанд, балки қобилияти муошират, қабули қарорҳои дуруст ва ҳалли мушкилотро низ соҳиб бошанд.
Дар замони муосир менеҷмент дар тамоми соҳаҳо — саноат, кишоварзӣ, маориф, тандурустӣ, тиҷорат ва хизматрасонӣ истифода мешавад. Бе идоракунии самаранок рушди ташкилот ва ноил шудан ба ҳадафҳои стратегӣ душвор мегардад.
Хулоса, менеҷмент илму санъати идоракунии одамон ва захираҳо барои расидан ба ҳадафҳои муайян мебошад. Менеҷменти самаранок омили муҳими пешрафти корхона, рушди иқтисодиёт ва беҳтар шудани сатҳи зиндагии ҷомеа ба ҳисоб меравад.
Мақолаҳои маъмул
Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ
Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар
Насиҳати Падар
Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва
Ростгӯи камоли инсонист.
Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба

Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё