Ғазал аз Ҳоҷӣ Ҳусайни Кангуртӣ

Эй дӯст, биё, дар қадамат зор бигирям,

Ту ханда куну гӯ, ки чӣ миқдор бигирям?

Кас нест, ки тимори маро бар ту расонад,

Бар бекасии хешу ба тимор бигирям.

Эй маҳмили Лайлӣ, нафасе соз таҳаммул,

То қиссаи Маҷнун кунаму зор бигирям.

Аз сӯҳбати мардум чӣ тавон ёфт, ки чун шамъ,

То субҳ ба доғ афтаму бедор бигирям.

Эй нури нигаҳ, дида ба тӯфони фано рафт,

Гирям бас агар, бо дили афгор бигирям.

З-ин баҳр, ки сомони гуҳар нест касеро,

Доман кунам аз ашк гаронбор, бигирям.

Ҳоҷӣ, зи ғами он ки агар зор бимирам,

Бехона шавад дарду ғами ёр, бигирям.