ОФТОБИ РӮЗГОР

Модар қиматтарин неъмати рӯйи дунё, сарчашмаи муҳаббати беканор, чашмаи мусаффо ва махзани нури маърифат, ҳимматбаландтарин фарди башар аст. Меҳри беохир ва навозиши гарми модар моро ба оламу одам ошно сохта, дар домони покаш муҳаббати инсониро омӯхта, ба зиндагӣ бо нигоҳи нек назар карданро сабақ медиҳад.

Мо канори модар дар олами рангини кӯдакӣ ба воя расида, дарси одаму одамият муҳаббати ватандориро аз ин фариштаи покниҳод омӯхтаем. Канори модар худ давлати беназир ва биҳишти нозанин аст. Устоди шеъри ноб Лоиқ Шералӣ гуфтааст:

Ту монанди замин танҳоӣ, модар,
Ту монанди замин яктоӣ, модар.

Модар дар ҳама лаҳзаҳои рӯзгор дилаш ба ёди фарзанд метапад. Оромиву сиҳатӣ ва хушгуфтории фарзандро дида меболад.

Бузургии ин фариштаи хушсимо дар адабиёт мақоми хоса дорад, шоирону адибони олам симои воқеии ӯро дар сухан таровиш дода, номашро то ба моҳ шабоҳат доданд.

Зиндагӣ худ шеър аст, ки аз аллаи модар ибтидо мегирад, бузургӣ ва шаҳомати ӯ тимсоли ватан аст. Ҳама бузургону нобиғагони олам парвардаи дунёи ҳавасҳои модаранд. Аз ин рӯ, ҳар кас бояд қадри ин ганҷи бебаҳо бирасад.

Байти зебои Лоиқ Шералӣ чароғи равшани олами гуфтори мост:

Аз сарвату зи шуҳрат гар бар фалак занам сар,
Таъзим мекунам боз дар пеши пойи модар.

Дар ин мисраъҳо шоир ҳиссиёт ва бузургии модарро ба тамоми нафосати шоирона тасвир кардааст. Меҳри модар хуршедро мемонад, ки оламро нур мепошад. Ишқи ӯ чашмаҳои пурҷушро мемонад, ки дашту биёбон, саҳрою мағзоронро гулистон мекунад. Агар панду дуои модар намебуд, дар роҳи пурпечутоби зиндагӣ раҳгум мезадем. Агар олими заминем, агар қаҳрамонем, агар марди майдону Рустами замонем – ҳама аз баракати дасту дуои модар аст.

Модар фариштатар зи тамоми фариштаҳост,
Номаш нишотбахши каломи фариштаҳост.

Бо нури осмониву бо ҷисми хоксор,
Болотар аз шукӯҳу мақоми фариштаҳост.

Чӣ ҳарфу сухани хуше гуфта, шоири хушбаёни мо Озарахш андар ситоиши Модар. Қаламат сабз бодо шоир, ки ҳарфи дили ҳазорон фарзандро гуфтӣ!

Модар азизтарин инсон барои ҳар якеи мо маҳсуб меёбад. Ӯ аввалин шахсест, ки ҳангоми чашм ба олами ҳастӣ кушоданамон рӯйи чун моҳ зебояшро мебинему ба вай меҳр мебандем. Дар дунё метавон ҷои касеро дигарӣ гирад, вале ҷойи Модарро ҳеҷ кас гирифта наметавонад, зеро Модар нотакрор аст. Модар арзандатарин ва ноёбтарину қиматарин фарди рӯйи замин аст. Қудрату бузургии Модар дар он ҳувайдост, ки ӯ бо як даст гаҳвораро меҷунбонаду бо дасти дигари хеш дунёро такон медиҳад.

...Модар дасти дуо ба даргоҳи Худованди меҳрубон мебарӣ, ки роҳи фарзандат дар роҳи сафар бехатар бошад. Модар рӯ ба даргоҳи ниёз меорӣ, ки ризқи фарзандат фаровон бошад. Модар подоши ҳама меҳрубониҳоят, бедорхобиву шабзиндадориҳоят хеле дӯстат медорам. Эй фаришти рӯйи замин, арзандаи ҳама васфу ситоишҳоӣ! Рӯ ба даргоҳи ниёз меорем дуо мекунем, ки рӯзгорат фархунда бошад!

А. Аскарзода