ЧАРОҒАКИ РАҲНАМО

Чароғаки раҳнамо

Дорад ҳар як гузаргоҳ,

Ҳар се ранги банураш

Ба мо нишон диҳад роҳ.

Ранги сабзи чароғак

Мекушояд ба мо роҳ.

То нашавад фурӯзон,

Нагузар аз гузаргоҳ!

Ранги сурхи чароғак

«Гӯяд», ки нашав роҳӣ.

Ранги зардаш аз хатар

Диҳад ба мо огоҳӣ.

Шаҳри мо – шаҳри калон,

Мошинҳояш бешумор,

Вақти гузаштан аз роҳ

Қоидаро нигоҳ дор!

Чароғаки раҳнамо,

Бар сари кӯчаи мо.

Сетоякак чашм дорад,

Чашмони зебо дорад.

Сурхаш гӯё фаҳмонад,

Мошинҳоро ист гӯяд.

Зардаш мегӯяд доим,

Тайёр исто ҳар доим.

Сабзаш доим дар хизмат,

Ба мошинҳо гард гӯяд.

Ҳурмат кунем, эй дӯстон,

Хизмати инҳо доим.

Дидӣ, ки агар чароғаки раҳнамо сурх аст, чи қадар мунтазир мемонӣ, ки сабз шавад ва ҳаракат намоӣ?

Агар он чароғақ дусад дақиқа ҳам сурх бошад, боз ҳам мунтазир мешавӣ.

Медонӣ чаро? Чун медонӣ, ки ҳатман баъди дусад дақиқа сабз мешавад.

Чун умед дорӣ ба ин, ки ҳаракат хоҳӣ кард.

Умед ҳамон чизе аст, ки ману ту ниёз дорем.

Пас лутфан идома бидеҳ!

Чун ҳатман сабз хоҳад шуд.

Ба мактаб равем доим,

Дар кӯчаҳо намоён.

Чароғаки раҳнамо,

Диҳад кӯмак ба моён.

Донем қоидаи роҳ,

Гузарем аз гузаргоҳ.

Ҳамеша хурду калон,

Ҳушёр бошем дар ҷаҳон.

Доно, зукко шавем мо,

Вақти кӯчагузарӣ.

Фаромӯш накунем мо,

Қоидаи роҳгардӣ.