Мухаммас бар ғазали Бедил - Садриддин Айнӣ

Абри хат бебок чун бар рўи моҳе меравад,

Ашки сурхам з-ин алам бар чеҳрагоҳе меравад.

Гарчи имрўзат лақаб навхат паноҳӣ меравад,

«Баъд аз инат сабзаи хат дар сиёҳӣ меравад,

Эй зи худ ғофил, замони хушнигоҳӣ меравад».

Нест ҳоҷат корвони ишқро бонги дуҳул,

Ошиқонро аз назар пўшида мебошад субул,

Аз куҷо омад, надонӣ, нашъа дар минои мул,

«Кист, гардад монеи ранг аз тавофи барги гул,

Хуни ман дар доманат, хоҳӣ — нахоҳӣ, меравад».

Мурдам аз ҳиҷрон, нашуд аз боғи васлат накҳате,

Ай сарат гардам, худоро, бар асирон раҳмате,

Дил зи каф шуд муфт,дар роҳат надидам шафқате,

«Cон ба пеши табъи бебокат надорад қимате,

Ройгон ин гавҳар аз дасти сипоҳе меравад».

Аз фироқат тан фитад ҷоею ҷон — ҷои дигар,

Гар ҳамин соат намеорӣ ба болинам гузар,

Дар ҷаҳон з-ин пас нахоҳӣ ёфтан аз ман асар,

«Бе ҷамолат ҷуз ҳалоки худ надорам дар назар

Марг мебинад, чу об аз чашми моҳӣ меравад».

Дард агар пирист, аз дармон на уммеди беҳист,

Ҳосили умрам зи ишратгоҳи даҳр ин огаҳист,

Қадди мино хам агар бошад ба базм, аз май тиҳист,

«Бо қади хамгашта фикри сайди ишрат аблаҳист,

Ҳамчу мавҷ, аз чанги ин қуллоб моҳӣ меравад».