Наққош

Шахсе чандин сол шогирди наққоши бузурге буд ва тамоми фунуну маҳоратҳои ҳунари нақоширо омӯхт.

Рӯзе устод ба ӯ гуфт:

- Ту устод шудаӣ ва ман дигар чизе надорам, ки ба ту биёмӯзам.

Шогирд ба устод сипосгузорӣ намуд ва хайру хуш карду рафт.

Рӯзи баъд фикре ба сараш расид. Се рӯзи тамом вақт сарф кард ва як наққошии фавқулодда зебое кашид ва онро дар серодамтарин майдони шаҳр қарор дод ва аз раҳгузарон хоҳиш кард, ки агар ҳар ҷое эроде мебинанд як аломати ❌ бизананд.

Бегоҳ бозгашт, дид ки тамоми тоблу аломат хӯрдааст. Бисёр нороҳату афсурда ба устоди худ муроҷиат кард ва аз вай гиламанд шуд. Устод шарҳи моҷароро пурсид. Шогирд дақиқан нақл кард.

Устод ба ӯ гуфт:

- Оё метавонӣ айнан ҳамон наққоширо бароям бикашӣ?

Шогирд низ чунон кард. Устод он наққоширо дар ҳамон майдони серодам қарор дод, вале ин бор рангу қаламро дар канори он тоблу гузошт ва матне ки дар канори он навишт чунин буд: “Аз раҳгузарон хоҳиш мекунем агар ҷойе аз наққошӣ ишколу эроде дорад бо ин рангу қалам ислоҳ бифармоянд”.

Бегоҳ баргаштанд ва дидан тоблу даст нахӯрдааст. Ин тоблу як ҳафта дар он ҷо буд, вале ҳеҷ кас ҳеҷ нуқтаеро ислоҳ накард, ҳатто соҳибназарон дар соҳаи наққошӣ.

Устод ба шогирд гуфт:

- Ҳоло фаҳмидӣ, ки ман ҳама чизро ба ту омӯзиш додаам, аммо нуктаи муҳимтар аз ҳама ин аст, ки тамоми мардум метавонанд интиқод кунанд, вале касе пайдо намешавад, ки ислоҳ кунад!

Нукта: Танҳо чизе ки шод будан, оромиш ва ризояти дарунамонро месозад фақат бовару ишқест, ки нисбат ба худамон дорем, на таъйиду тасдиқи дигарон.