Ният — рамзи квантии қалб

Дӯстони азиз, лутфан фикр кунед. Се нафар айнан як амали ҷисмониро анҷом медиҳанд: ҳар се аз тиреза ба дохили хона медароянд.

Барои дурбини назоратӣ ё як раҳгузари одӣ амали ҳар се як хел менамояд. Аммо аз нигоҳи майдони квантӣ воқеиятҳои онҳо комилан аз ҳам фарқ мекунанд.

Шахси аввал аз тиреза медарояд, то дуздӣ кунад. Ӯ нияти бад дорад.

Шахси дуюм танҳо калидҳояшро гум кардааст. Амали ӯ бетараф аст.

Шахси сеюм аз тиреза ба хонаи оташгирифта медарояд, то ҷони кӯдакеро наҷот диҳад. Ва амали ӯ ба бузургтарин намунаи қаҳрамонӣ табдил меёбад.

Амали ҷисмонии ҳар се нафар яксон аст, аммо рамзе, ки ин ҳаракатро ба вуҷуд овардааст, комилан фарқ мекунад.

Дар ислом ин рамзро «ният» меноманд.

Ният танҳо як андешаи хомӯшонае нест, ки пеш аз анҷоми амал дар зеҳн пайдо мешавад. Ният интихоби аслиест, ки воқеияти зиндагии инсонро муайян мекунад.

Ва имрӯз илм ба кашфи чизҳое наздик мешавад, ки ислом беш аз 1400 сол пеш баён кардааст.

Ният дар куҷо пайдо мешавад?

Дар тӯли солҳои зиёд илм мағзи сарро ягона маркази идоракунии бадани инсон мешуморид.

Аммо дар таълимоти исломӣ аз оғоз қалб ҷойгоҳи ният дониста шудааст.

Имрӯз яке аз соҳаҳои нави илм — нейрокардиология (илми омӯзиши робитаи дил ва системаи асаб) — нишон медиҳад, ки дил дорои шабакаи асабии худ мебошад, ки тақрибан аз 40 ҳазор ҳуҷайраи асаб иборат аст.

Дар ин матн чунин гуфта мешавад, ки дил қарорҳои аввалинро қабул мекунад ва ба мағзи сар бештар аз он сигнал мефиристад, ки аз мағзи сар дарёфт мекунад.

Ҳамчунин гуфта мешавад, ки майдони магнитии дил аз майдони магнитии мағзи сар 5000 маротиба пурқувваттар аст.

Нияте, ки танҳо дар зеҳн ва бар асоси ҳисобу китоб пайдо мешавад, сигнали заиф ба шумор меравад.

Аммо нияте, ки аз қалби пок ва ихлоси самимӣ сарчашма мегирад, ба мавҷи бузурги квантӣ монанд аст, ки метавонад ҷаҳони атрофи инсонро дигаргун созад.

Паёмбари гиромии ислом, ҳазрати Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам), барои мо як қонуни бунёдиро баён кардаанд:

«Ҳамоно амалҳо ба ниятҳо вобастаанд ва барои ҳар инсон ҳамон чизест, ки ният кардааст».

(Ҳадиси саҳеҳ, ривояти Имом Бухорӣ)

Донишманди бузурги гузашта, Имом Ғаззолӣ, қалби инсонро ба оина ташбеҳ додааст.

Вақте қалб гирифтори худхоҳӣ ва одатҳои нодуруст мегардад, оинаи он тира мешавад.

Аммо нияти пок, ки танҳо барои ризои Худованди Мутаъол анҷом мегирад, гӯё ин оинаро дар як лаҳза сайқал медиҳад.

Нияти холис худхоҳӣ ва нафсониятро аз инсон дур месозад ва имкон медиҳад, ки нури илоҳӣ бе монеа дар зиндагии ӯ инъикос ёбад.

Ният ва ҳамоҳангии қалб

Пеш аз оғози намоз мо ният мекунем. Дар матн ин ҳолат чунин шарҳ дода мешавад, ки ният майдони биологии инсонро ба ҳолати «когерентӣ» мегузаронад.

Когерентӣ истилоҳи илмист, ки ҳамоҳангӣ ва мувофиқати муназзами мавҷҳоро ифода мекунад.

Дар ин ҳолат инсон гӯё дар як лаҳза аз парешониву ташвишҳои зиндагии дунявӣ дур мешавад ва покии қалби худро бо низоми олии ҳастӣ ҳамоҳанг месозад.

Дар ислом ният яке аз зуҳуроти раҳмати беканори Худованди Мутаъол аст.

Нияти нек метавонад ҳар як амали одии рӯзгорро ба ибодат табдил диҳад.

Масалан:

• Хӯрок хӯрдан бо нияти ба даст овардани неру барои анҷоми корҳои нек.

• Хобидан бо нияти истироҳат ва барқарор кардани қувваи бадан.

• Кор кардан бо нияти таъмини рӯзии ҳалол барои оила.

Вақте ҳамаи ин амалҳо бо нияти дуруст ва қалби пок анҷом мешаванд, онҳо ба сармояе барои зиндагии ҷовидонаи охират табдил меёбанд.

Ният ва Лавҳи Маҳфуз

Дар метафизикаи квантӣ гуфта мешавад, ки иттилоот асоси аввалиндараҷа дорад.

Дар ислом мафҳуме бо номи «Лавҳи Маҳфуз», яъне Лавҳаи Ҳифзшуда, вуҷуд дорад.

Мувофиқи шарҳи матн, нияти инсон мисли як нишонаи иттилоотӣ аст, ки фавран дар дафтари бузурги ҳастӣ сабт мегардад.

Ҳатто агар инсон натавонад амали некеро, ки ният кардааст, ба таври воқеӣ анҷом диҳад, худи нияти ӯ метавонад дар тарозуи аъмоли назди Худованд арзиш дошта бошад.

Риё — хатари бузург барои нияти пок

Бузургтарин хатар барои ният риёкорӣ аст.

Риё яъне худнамоӣ, анҷом додани амалҳои нек барои ба даст овардани таърифу таҳсини мардум.

Дар матн ин ҳолат ба падидае дар физика бо номи «садои фазавӣ» ташбеҳ дода мешавад.

Вақте инсон дар пайи ризоият ва таърифи дигарон мешавад, гӯё сигнали квантии ӯ пароканда гардида, қувваи худро аз даст медиҳад.

Аммо нияти холис, ки танҳо барои ризои Худованди ягона — Аллоҳ анҷом дода мешавад, сигнали инсонро устувор ва шикастнопазир мегардонад.

Ҳатто хоб метавонад ибодат бошад

Донишмандони гузашта гуфтаанд, ки шахси мӯъмин метавонад пеш аз хоб чунин ният кунад:

«Эй Аллоҳи ман! Ман ба хоб меравам, то қувваи худро барқарор созам ва тавонам Туро беҳтар ибодат ва хидмат кунам».

Инсон мехобад. Ҷисми ӯ ором мегирад ва фаъолияти ҳаррӯзааш қатъ мешавад.

Аммо дар тасвири рамзии матн, дар майдони квантӣ ҳисоби корҳои неки ӯ ҳатто дар вақти хоб низ афзоиш меёбад.

Зеро ӯ бо нияти нек ба хоб рафтааст.

Нияти пок — сипари маънавии инсон

Нияти шумо майдони неруи шумост.

Агар субҳи худро бо чунин ният оғоз кунед:

«Имрӯз ҳар амале, ки анҷом медиҳам, барои ризои Аллоҳ ва ба хотири некӣ хоҳад буд».

Бо ин ният, гӯё шумо дар атрофи худ сипари квантие бунёд мекунед.

Энергияи манфии дигарон дигар наметавонад бо покии қалби шумо ҳамоҳанг гардад.

Ва тамоми рӯзи шумо бо оромӣ ва ҳамоҳангӣ сипарӣ мешавад.

Подоши нияти нек, ҳатто бе анҷоми амал

Худованди Мутаъол нисбат ба бандагонаш бисёр меҳрубон ва раҳмдил аст.

Ӯ ба инсон имконияти бисёр зебоеро ато кардааст.

Агар шахси муъмин аз самими қалб ният кунад, ки кори некеро анҷом диҳад, масалан:

• Масҷиде бунёд кунад.

• Ба ниёзмандон ёрӣ расонад.

• Ба зиёрати Хонаи Худо рафта, ҳаҷ анҷом диҳад.

Аммо ба сабаби надоштани имконияту маблағ натавонад нияти худро амалӣ созад, Худованд метавонад барои ӯ подоши як амали неки комилро сабт кунад.

Ният дар ҷое, ки имкониятҳои моддӣ нотавон мегарданд, гӯё ҷаҳиши квантӣ анҷом медиҳад.

Ният ҳадяи Офаридгори меҳрубон аст.

Ӯ барои раҳмату бахшиши бандагонаш роҳҳои зиёдеро фароҳам овардааст.

Фарқ надорад, ки имрӯз шумо дар кадом марҳилаи зиндагӣ қарор доред.

Нияти навбатии самимӣ ва поке, ки дар қалбатон пайдо мешавад, метавонад оғози зиндагии наве барои шумо бошад.

Ва Аллоҳи Мутаъол беҳтар медонад.