Таслим шудан

Баъзан инсон дар зиндагӣ ба ҳолатҳое рӯ ба рӯ мешавад, ки онҳоро танҳо бо тасодуф шарҳ додан душвор аст. Гӯё дар лаҳзаи зарурӣ роҳе кушода мешавад, шахси лозимӣ пайдо мегардад ё мушкиле, ки ҳалнашаванда менамуд, ба осонӣ ҳал мешавад.

Дар чунин ҳолатҳо инсон бештар мефаҳмад, ки танҳо бо қувва ва тадбири худ зиндагӣ намекунад, балки дар паси ҳамаи сабабҳо иродаи Худованд қарор дорад.

Як воқеаи ибратомӯз

Солҳои пеш шахсе ба шаҳри дигар сафар мекунад. Ӯ мехост ба як масҷид равад ва имоми онро пайдо кунад, аммо роҳро намедонист.

Пас аз фаромадан аз нақлиёт, чанд нафарро дид, вале натавонист аз онҳо чизе пурсад. Баъд шахси нурониеро мушоҳида кард ва ба ӯ салом дод:

— Ассалому алайкум, бародар. Ман мехоҳам ба як масҷид равам. Метавонед роҳро нишон диҳед?

Он мард гуфт:

— Ман шуморо мебарам.

Сипас пурсид:

— Шумо мехоҳед худи масҷидро бинед?

Мусофир гуфт:

— Ман дар асл имоми он масҷидро ҷустуҷӯ мекунам.

Он мард ҷавоб дод:

— Имоми он масҷид ман ҳастам.

Ин ҳодиса ӯро сахт ба ҳайрат овард. Дар шаҳре, ки даҳҳо ҳазор одам зиндагӣ мекард, аз миёни ин қадар мардум маҳз ҳамон нафареро вохӯрд, ки меҷуст.

Ӯ ин воқеаро танҳо як тасодуф намедонист, балки онро нишонаи он медид, ки вақте инсон бо нияти дуруст роҳ меафтад ва ба Худованд такя мекунад, баъзан сабабҳо ба таври ғайричашмдошт барои ӯ фароҳам мешаванд.

Таслимият чист?

Таслимият маънои онро надорад, ки инсон ҳеҷ коре накунад ва танҳо интизор шавад.

Таслимият ин аст, ки инсон вазифаи худро анҷом диҳад, сабабҳоро истифода барад, кӯшиш кунад ва баъд натиҷаро ба Худованд вогузорад.

Яъне:

Кӯшиш аз инсон аст, натиҷа аз Худованд.

Агар инсон танҳо ба қувваи худ такя кунад, ҳар душворӣ метавонад ӯро ноумед созад. Аммо вақте медонад, ки болои ҳамаи сабабҳо иродаи Худованд ҳаст, дилаш оромтар мешавад.

Мисоли об

Барои фаҳмидани маънои таслимият метавон шино карданро мисол овард.

Инсон вақте дар об сахт метарсад, дасту пояшро бетартибона мезанад ва тамоми баданашро сахт мегирад. Дар натиҷа метавонад тавозунашро гум кунад ва ғарқ шуданаш осонтар шавад.

Аммо вақте ором мешавад, ҳаракатҳояшро идора мекунад ва ба хусусияти бардорандаи об мутобиқ мешавад, шино кардан барояш осонтар мегардад.

Киштиҳои бисёр вазнин низ рӯи об мемонанд. Пас масъала танҳо дар вазни инсон нест, балки дар он аст, ки чӣ гуна бо об муносибат мекунад.

Таслимият низ чунин аст.

Инсон бояд талош кунад, аммо дар айни замон аз тарси аз ҳад зиёд, изтироб ва кӯшиши назорат кардани ҳар чиз даст кашад.

Баъзан инсон маҳз аз он сабаб бештар азият мекашад, ки мехоҳад тамоми зиндагиро танҳо бо қувваи худ идора кунад.

Таслимият маънои тарки амалро надорад

Як нуктаи муҳим ин аст, ки таслимиятро набояд бо беамалӣ омехта кард.

Агар касе бемор бошад, бояд назди духтур равад.

Агар дониш мехоҳад, бояд омӯзад.

Агар ризқ мехоҳад, бояд кор кунад.

Агар ба ҷое рафтанӣ бошад, бояд роҳро ҷустуҷӯ кунад.

Аммо баъд аз истифодаи ҳамаи сабабҳои имконпазир, инсон бояд бидонад, ки натиҷа ҳамеша дар ихтиёри ӯ нест.

Ин аст маънои эътимод ба Худо.

Чаро таслимият муҳим аст?

Таслимият ба инсон оромии ботинӣ медиҳад.

Касе, ки ҳамеша фикр мекунад:

«Ҳама чиз танҳо ба ман вобаста аст»,

дар ҳар мушкил худро шикастхӯрда ҳис мекунад.

Аммо касе, ки мегӯяд:

«Ман вазифаи худро анҷом медиҳам, боқимондаашро ба Худованд месупорам»,

бо дили оромтар зиндагӣ мекунад.

Ин гуна инсон кӯшишро тарк намекунад, аммо ғуломи натиҷа ҳам намешавад.

Ӯ мефаҳмад, ки на ҳама чиз дар ихтиёри инсон аст.

Таслимият ва оромии равонӣ

Аз нигоҳи равонӣ низ қобилияти қабул кардани чизҳое, ки аз назорати инсон берунанд, хеле муҳим аст.

Инсон наметавонад ҳар рӯйдодро идора кунад, наметавонад ҳамаи одамонро тағйир диҳад ва наметавонад ояндаро пурра пешбинӣ кунад.

Вақте ӯ ин ҳақиқатро қабул мекунад, изтиробаш камтар мешавад.

Аммо барои шахси имондор ин маъно амиқтар аст: ӯ на танҳо чизҳои аз назораташ берунро қабул мекунад, балки онҳоро ба Худованди Ҳаким месупорад.

Хулоса

Таслимият ин нест, ки инсон даст рӯи даст гузошта нишинад.

Таслимият ин аст:

кӯшиш кардан, сабабҳоро истифода бурдан, дуо кардан ва натиҷаро ба Худованд вогузоштан.

Баъзан Худованд роҳеро аз ҷое мекушояд, ки инсон ҳатто интизор надошт.

Баъзан шахси лозимӣ дар вақти лозимӣ пайдо мешавад.

Баъзан мушкил бо сабабе ҳал мешавад, ки инсон онро пешакӣ тасаввур карда наметавонист.

Муҳим он аст, ки инсон кӯшиш кунад, умедашро аз даст надиҳад ва дилашро ба Худованд бисупорад.

Таслимият маънои тарки кӯшишро надорад; маънояш ин аст, ки пас аз кӯшиш ба Худованд эътимод кунӣ.