Аз омаданат
Чун баҳори туву эҳё шавам аз омаданат,
Теппаи хокаму зебо шавам аз омаданат.
Рафтаи бе ҳаракат, лой шудам чун мурдоб.
Ту қадам зан, ки мусаффо шавам аз омаданат.
Сахттар аз саратон дарди ҷудоӣ будаст,
Зуд о, то, ки мудово шавам аз омаданат.
Пош хурдаст хаёлу дилу ақлам ҳар сӯ,
Ҷамъ чун об ба якҷо шавам аз омаданат.
Барг аз бод кунад рақсу ман аз накҳати ту,
Ба чӣ тадбир шикебо шавам аз омаданат?
Мисли дарҳо зи назарҳо-т, туро бишносам,
Маҳзи оғӯш шуда во шавам аз омаданат.
Шаб ҳам аз омаданат бар мани Фозил наврӯз,
Маҳви дидору тамошо шавам аз омаданат.
Мақолаҳои маъмул
Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ
Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар
Насиҳати Падар
Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва
Ростгӯи камоли инсонист.
Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Саломатӣ
Дунё