Ваҳдати мо – мароми мо.

Сулҳу ваҳдат — ифтихори миллати соҳибдилам,
Васфи онҳоро намояд решаи ҷону дилам.
Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он,
Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам.

Сулҳу ваҳдат мафҳумҳоеанд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин садо дода, шунавандаро ба андеша водор месозанд. Сулҳ таҷассумгари оштӣ, якдигарфаҳмӣ ва осоиштагии мардум аст. Ваҳдат бошад, маънои ба ҳам омадан, сар аз як гиребон бурун овардан, ҳамдигарфаҳм, поктинат ва миллатдӯст буданро дорад. Ваҳдат беҳтарин неъмат, орзуву ормони инсон, омили таҳкими давлат, наҷоти миллат ва рушди ҷомеа дар ҳар замину замон аст. Сулҳу ваҳдати Тоҷикистон ва ҷонибдории ҷомеаи ҷаҳонӣ аз он мавқею мақоми кишвари моро дар арсаи байналмилалӣ баланд мебардоранд. Имрӯз таҷрибаи сулҳофарӣ ва ҳамдилии халқи тоҷик мавриди омӯзиши Созмони Милали Муттаҳид ва бисёр созмонҳои ҷаҳонӣ қарор гирифтааст.

Худшиносӣ ва худогоҳии миллӣ аз шинохти гузаштаи пурғановат сарчашма гирифта, ба рушди маънавии ҷомеа мусоидат мекунанд. Танҳо бо роҳи ваҳдату якдигарфаҳмӣ метавонем истиқлоли кишварро ҳифз ва ягонагии мардумро устувор созем. Маҳз дар фазои ваҳдат душвориҳо ва монеаҳо паси сар мешаванд, рӯзгори мардум рӯ ба беҳбудӣ меорад ва кишвари азизамон ба шоҳроҳи пешрафту тараққиёт қадам мегузорад.

Президенти мамлакат Эмомалӣ Раҳмон гуфтаанд: «Ҳар касе, ки ниҳоле сабзонда бошад, медонад, дарахт соле як маротиба ҳосил медиҳад. Аммо ниҳоле низ ҳаст, ки ҳамеша меваи ширин ба бор меорад. Мо меваи ширину сабзонидаамонро чашидем, ҷомеаи мо аз он баҳравар гардид, мо ҳаргиз роҳ намедиҳем, ки дигар теша ба решаи он расад».

Ниҳоли сулҳу ваҳдат, ки дар ин суханон тасвир шудааст, имрӯз меваҳои ширину фаровон ба бор меорад ва мо, тоҷикон, аз ин дастовардҳо ифтихор мекунем. Соҳибистиқлолии Тоҷикистон ва сиёсати созандаи давлат барои бунёди роҳҳои дохиливу байналмилалӣ ва густариши робитаҳо бо кишварҳои хориҷӣ замина фароҳам оварданд.

Бунёди роҳи оҳани Қӯрғонтеппа — Кӯлоб ва шоҳроҳҳои байналмилалӣ имкониятҳои рафтуомад ва ҳамкории Тоҷикистонро бо мамлакатҳои Осиё ва ҷаҳон васеъ намуд. Рушди ин роҳҳо ба эҳёи аҳамияти таърихии Роҳи бузурги абрешим, ки Бохтару Суғдро бо кишварҳои ҷаҳон мепайваст, мусоидат кард.

Ҳақиқатан, ваҳдати миллӣ омили шукуфоии Ватан аст. Дар кишваре, ки сулҳу амонӣ ва дӯстӣ ҳукмфармост, иқтисодиёт рушд мекунад ва ҷомеа аз ҷиҳати сиёсиву фарҳангӣ пеш меравад. Бо кӯшишҳои пайгиронаи Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон ва иродаву ҳамдилии мардум миллати парешон сарҷамъ омад, мамлакат обод гардид ва ба роҳи пешрафт қадам гузошт. Имрӯз дар чеҳраи фарзандони тоҷик нишоту хурсандӣ ва осори зиндагии осоишта падидор аст.

Хулоса, ман ҳамчун фарзанди бонангу номус ва баори миллат аз сулҳу ваҳдати кишвари азизам меболам. Бо ифтихор гуфта метавонам, ки пояҳои сулҳу осоиштагӣ дар ин сарзамини ҳамешабаҳор мустаҳкам гардидаанд. Ҳифзи ин неъмати бузург ва боз ҳам устувор гардондани ваҳдати миллӣ вазифаи ҳар яки мост.