5 роҳи ҷавоб додан ба кӯдаке, ки мегӯяд: «Ҳама доранд, фақат ман надорам!»

Дӯстам Эмӣ ба ман гуфт: «Бисёр ҳамсинфонаш доранд». Духтари синфи дуюмаш чанд ҳафта боз исрор мекард, ки барояш як пиёлаи термосии Stanley бихаранд. «Ҳатто гуфт, ки бо пули худаш мехарад. Аммо кӯдаки ҳафтсола чӣ гуна бояд тамоми рӯз пиёлаи 40-унсиягӣ, яъне тақрибан 1,2-литраро бо худ бардошта гардад? Хӯрдани ин қадар обро ҳоло як тараф монем! Ин кори бемаънист». Дӯстам чашмонашро калон кушод ва оҳ кашид.

Эҳтимол, шумо ҳам намехоҳед фарзандатон худро аз дигарон қафомонда ҳис кунад, аммо шояд аслан нахоҳед он ашёро барояш бихаред. Ҳатто мумкин аст баъди як ё ду моҳ дигар онро дӯст надорад! Пас, вақте фарзандатон мегӯяд: «Ин тамоман аз рӯйи адолат нест!» ё «Ҳама доранд, фақат ман надорам!», чӣ ҷавоб медиҳед?

Дар идома панҷ роҳи ҷавоб додан ба кӯдаке оварда шудааст, ки худро аз ҷамъ дурмонда ё аз дигарон қафомонда ҳис мекунад.

1. Ба ӯ бигӯед, ки ӯро мефаҳмед

Зеро воқеан ҳам ӯро мефаҳмед. Ҳамаи мо чизҳоеро мехоҳем, ки бо ягон сабаб дошта наметавонем — масалан, мошини болокушодаи Mustang!

Ба ҷойи вокуниши саросемаворе чун «То ман зиндаам, ин кор намешавад!», ки танҳо ӯро нороҳат мекунад, бигӯед: «Азизам, туро мефаҳмам. Медонам, ки инро мехоҳӣ».

Бо чунин ҷавоби меҳрубонона эҳтимоли он камтар мешавад, ки шуморо «бадҷинстарин модари дунё» ҳисоб кунад. Шояд баръакс, наздатон омада, ба оғӯшатон дарояд.

Нуктаи асосӣ: Вақте ба кӯдакон бо ҳамдардӣ ҷавоб медиҳем, муносибати қавитаре бо онҳо месозем. Онҳо меомӯзанд, ки эҳсосоти худро бо мо бо эътимод дар миён гузоранд ва эҳтимоли бештар дорад, ки дар оянда низ барои суҳбат ба мо муроҷиат кунанд.

2. Аз ӯ бипурсед, ки чаро онро мехоҳад

Агар сабабаш ин бошад, ки «ҳамаи дӯстонам доранд», мефаҳмед, ки ӯ мехоҳад мисли дигарон бошад. Ин хоҳиш фаҳмост.

Агар далелҳои асоснок ва мантиқӣ оварад, шояд харидани он ашёро баррасӣ кунед. Аммо барои «не» гуфтан худро гунаҳкор ҳис накунед. Чизҳои мудшуда меоянд ва мераванд. Барои кӯдакон беҳтар аст, ки бе пайравии доимӣ аз муд бифаҳманд, ки кӣ ҳастанд ва чиро дӯст медоранд.

Агар ҳангоми шунидани «Ин аз рӯйи адолат нест!» дар ёфтани ҷавоб душворӣ кашед, метавонед бо меҳрубонӣ ёдрас кунед, ки зиндагӣ ҳамеша одилона нахоҳад буд. Муҳим аст, ки мо бо ноумедӣ کنار омаданро омӯзем.

Нуктаи асосӣ: Вақте кӯдак чизеро, ки дигарон доранд, ба даст намеорад, дар ӯ хислатҳое монанди созгорӣ бо душвориҳо ва нерӯи дарунӣ инкишоф меёбанд. Воқеият ин аст, ки зиндагӣ ҳамеша одилона нест. Ин барои кӯдак дарси душвор аст, аммо омӯхтани он дар наврасӣ ё ҷавонӣ метавонад боз ҳам душвортар бошад.

3. Ӯро водор кунед, ки бифаҳмад воқеан чанд ҳамсинфаш онро доранд

Худатон ҳам каме маълумот гиред. Бо волидони дигар суҳбат кунед ё бо омӯзгор тамос гиред. Шояд дар асл танҳо чанд кӯдак он ашёро дошта бошанд.

Донистани воқеият метавонад ба шумо кумак кунад, ки осонтар қарор диҳед: оё фарзандатон воқеан ба он ниёз дорад? Агар қарор кунед, ки онро нахаред, метавонед ӯро дилпур созед, ки танҳо ӯ нест, ки онро надорад.

Нуктаи асосӣ: Далелҳо ба фарзандатон кумак мекунанд, ки воқеиятро беҳтар бинад. Эҳтимол, ӯ ягона касе нест, ки ашёи мудшударо надорад, ҳатто агар чунин ҳис кунад. Шояд дар асл аксари кӯдакон мисли ӯ бошанд.

4. Аз ӯ хоҳиш кунед, ки интизор шавад ва бинад, оё баъди як моҳ ҳам онро мехоҳад

Шояд баъди як моҳ ҳамсинфонаш аллакай ба бозичаи дигари мудшуда рӯ оварда бошанд. Машқи фавран ба хоҳиши худ нарасидан барои кӯдакон фоидаҳои зиёд дорад.

Дар таҳқиқоте, ки дар ScienceDirect оварда шудааст, гуфта мешавад: «Кӯдаконе, ки метавонанд ба таъхир афтодани қонеъшавии хоҳишашонро таҳаммул кунанд, одатан солҳои бештар таҳсил мекунанд… вазни солимтар доранд… натиҷаҳои беҳтари таҳсилӣ нишон медиҳанд ва эҳтимоли рӯ оварданашон ба маводи мухаддир дар наврасӣ камтар аст».

Албатта, мумкин аст ӯ баъди як моҳ ҳам он ашёро бихоҳад. Аммо дар ин муддат сабрро машқ кардааст ва шояд тавонад бо иҷрои корҳои хона пул ҷамъ кунад, то онро худаш бихарад.

Нуктаи асосӣ: Агар пеш аз қабули қарор аз фарзандатон хоҳиш кунед, ки муддате интизор шавад, шояд шавқашро ба он ашё аз даст диҳад. Ин кор ҳамчунин худназоратиро меомӯзонад, ки барои кӯдакон хислати бисёр арзишманд аст.

5. Ба ӯ фаҳмонед, ки оилаи шумо чиро бештар қадр мекунад

Фикр кунед, ки барои харидан кадом ашёро интихоб мекунед ва оё хароҷот ё истифодаи онҳо бо арзишҳои асосии шумо мухолифат дорад.

Дар чанд соли оянда фарзандатон шояд телефон хоҳад, либоси кӯтоҳи шикамнамо пӯшиданӣ шавад ё суханони қабеҳро истифода барад, зеро «ҳама ҳамин корро мекунанд».

Аз ҳозир ба арзишҳои худ устувор монданро машқ кунед, то фарзандонатон дар оянда тасаввури равшантаре дошта бошанд, ки кӣ ҳастанд ва чӣ мехоҳанд.

Нуктаи асосӣ: Сара Бин, мураббӣ ва мушовири мактаб, мегӯяд: «Ба натиҷаҳои дарозмуддат диққат диҳед. Бо ҳар сабабе, ки бошад, таслим шудан роҳи ҳалли зудест, ки қариб ҳатман мушкилоти баъдиро ба бор меорад».

Дар хотир доред, ки шумо кори душвореро анҷом медиҳед ва ҳамин ҳоло барои фарзандонатон пояи арзишҳоро мегузоред.