ГАНҶИ ДАР ЗЕРИ ДАСТ

Рӯзе ҷавоне назди пирамарди доное омад ва гуфт:

— Эй бобо, ман мехоҳам зуд бой шавам. Ба ман бигӯед, ки ганҷро аз куҷо ёбам?

Пирамард каме андеша кард ва гуфт:

— Агар ганҷ мехоҳӣ, саҳар барвақт ба саҳро рав, заминро шудгор кун ва дарахт шинон.

Ҷавон ҳайрон шуду гуфт:

— Ман ганҷ меҷӯям, на кор!

Пирамард бо табассум ҷавоб дод:

— Ганҷи ҳақиқӣ дар зери дасти коргар аст.

Ҷавон ба гуфтаи ӯ амал кард. Ҳар рӯз меҳнат мекард: заминро об медод, ниҳолҳоро нигоҳубин менамуд. Пас аз чанд сол боғи ӯ пур аз дарахтони мевадор шуд. Меваҳо бисёр шуданд ва ҷавон аз онҳо ризқу рӯзии фаровон ба даст овард.

Он вақт ҷавон фаҳмид, ки сухани пирамард рост будааст.

Касе ки меҳнат мекунад, ҳамеша баракату неъмат меёбад. Ганҷи ҳақиқӣ — меҳнати ҳалол аст.