БАҲОРИ УМЕД

Субҳи барвақт буд. Қатраҳои шабнам бар рӯи алафҳо мисли марворид медурахшиданд. Офтоб оҳиста-оҳиста аз паси кӯҳҳо сар бароварда, заминро бо нурҳои гармаш навозиш мекард.

Дар боғ дарахтони зардолу ва себ шукуфта буданд. Гулҳои сафеду гулобӣ бо насими мулоим мерақсиданд. Паррандаҳо бо овози ширин суруд мехонданд, гӯё омадани баҳорро ҷашн мегирифтанд.

Фарид, писараки хурдсол, ҳар рӯз ба ҳамин боғ меомад. Ӯ дид, ки дарахти хушкшудае, ки зимистон бехазон менамуд, акнун навдаҳои сабз баровардааст. Ӯ бо табассум гуфт:

— Баҳор ҳатто ба дарахти хаста ҳам ҷон мебахшад.

Он рӯз Фарид фаҳмид, ки баҳор танҳо фасли сол нест, балки фасли умед аст. Ҳар чизе ки хаста ва хомӯш менамояд, метавонад боз зинда шавад. Танҳо бояд сабр кард ва ба омадани баҳор бовар дошт.