Рамазон

Ривоят мекунанд, рӯзе як марди фақир назди донишманде омад ва гуфт:

— Ман рӯза медорам, вале эҳсос мекунам дилам ҳамоно сангин аст.

Оё рӯза танҳо гуруснагист?

Донишманд табассум кард ва гуфт:

— Агар рӯза танҳо гуруснагӣ мебуд, пас ҳар касе, ки хӯрок намехӯрад, ба мақоми баланд мерасид. Рамазон барои тарбияи дил аст, на танҳо ҷисм.

Сипас ӯ як косаи об овард ва гуфт:

— Агар ин об соф бошад, нурро инъикос мекунад. Агар лойолуд бошад, ҳатто нури офтобро ҳам намоён намекунад. Дил ҳам чунин аст. Рамазон меояд, то дили моро аз кина, дурӯғ, ғазаб ва бепарвоӣ пок созад.

Мард бо андеша гуфт:

— Пас рӯза доштани ҳақиқӣ чист?

Донишманд посух дод:

— Рӯзаи ҳақиқӣ он аст, ки забонат ростгӯ бошад, дилат меҳрубон, дастат бахшанда ва ниятат пок. Он гоҳ Рамазон на як моҳ, балки як мактаби ахлоқ мешавад.

Панд:

Рамазон моҳест барои покии дил ва ахлоқи нек. Касе, ки дар ин моҳ дилашро ислоҳ кард, тамоми сол роҳаш равшан мешавад.