Амонат

Рӯзе ду дӯст вохӯрданд. Якеаш ҳамеша бемадор, хаста ва нороҳат менамуд. Дигараш бошад, чеҳраи кушода ва қадами устувор дошт.

Аввалӣ пурсид:

— Чӣ сирре дорӣ, ки ҳамеша солим ҳастӣ?

Дуюм табассум карда гуфт:

— Ман ба тани худ мисли амонат менигарам. Ҳар субҳ каме ҳаракат мекунам, ғизои пок мехӯрам, вақти хобро риоя менамоям ва дилро аз кина пок нигоҳ медорам.

Дӯсташ ҳайрон шуд:

— Фақат ҳамин?

— Бале, — гуфт ӯ, — зеро тани солим аз фикри солим оғоз меёбад. Вақте инсон худро эҳтиром мекунад, саломатӣ худ меояд.

Панд: тани солим неъмати бузург аст; онро бо одатҳои хуб, ҳаракат ва фикри мусбат ҳифз бояд кард.