ЧАРОҒИ НАВ

Дар деҳаи кӯҳна мактабе буд, ки солҳо бо як усул дарс медоданд: устод сухан мегуфт, хонандагон мешуниданду менавиштанд.

  Рӯзе омӯзгори ҷавоне ба он мактаб омад. Ӯ бо худ китобҳои ранга, суолҳои ҷолиб ва фикрҳои нав овард.

Дар аввал хонандагон ҳайрон шуданд: устод ба онҳо ҷавоб намедод, балки савол медод. Ӯ талаб мекард, ки фикр кунанд, баҳс намоянд, таҷриба гузаронанд. Дарсҳо ба бозии фикр табдил ёфтанд. Хонандагон дарёфтанд, ки донишро метавон кашф кард, на танҳо азёд омӯхт.

Як рӯз пирамарде аз деҳа пурсид: — Чаро ин кӯдакон бо шавқ ба мактаб мераванд?

Омӯзгор ҷавоб дод: — Зеро мо ба онҳо танҳо дониш намеомӯзем, балки роҳ нишон медиҳем, ки чӣ гуна фикр кунанд.

Пас аз солҳо, он мактаб бо хонандагони эҷодкору навовар машҳур шуд. Мардум фаҳмиданд, ки таълими инноватсионӣ — чароғест, ки на танҳо роҳро равшан мекунад, балки хоҳиши пеш рафтанро дар дил бедор месозад.