Ҳамсояи бадрафтор

Рӯзе марде назди ҳазрати Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омад ва аз ҳамсояи худ шикоят кард.

Ӯ гуфт:

— Эй Расули Худо! Ҳамсояам маро бисёр озор медиҳад. Аз рафтори бади ӯ ба танг омадаам. Чӣ кор кунам?

Паёмбар (с) фармуданд:

— Бирав ва сабр кун!

Мард ба хонааш баргашт ва сабр кард. Аммо ҳамсояаш аз рафтори бади худ даст накашид.

Пас аз чанд вақт мард боз назди Паёмбар (с) омад ва аз ҳамсояаш шикоят кард.

Расули Худо (с) бори дигар ӯро ба сабру таҳаммул даъват намуданд.

Вале озори ҳамсоя рӯз ба рӯз зиёд мешуд. Ниҳоят, мард барои бори сеюм назди Паёмбар (с) омад ва гуфт:

— Эй Расули Худо! Ман дигар тоқати озори ҳамсояамро надорам!

Ин дафъа Паёмбар (с) ба ӯ роҳи дигареро нишон доданд:

— Асбобу анҷоми хонаатро берун барор ва дар кӯча бигузор. Вақте мардум аз ту пурсанд, ки чаро чунин кардаӣ, ба онҳо бигӯ, ки ҳамсояат туро озор медиҳад.

Мард мувофиқи дастури Паёмбар (с) амал кард.

Ӯ асбобу анҷоми хонаашро берун оварда, дар канори роҳ гузошт.

Мардуме, ки аз он ҷо мегузаштанд, ҳайрон шуда мепурсиданд:

— Эй мард! Чаро тамоми асбобу анҷоми хонаатро ба кӯча баровардаӣ? Магар чӣ ҳодиса рӯй додааст?

Мард ҷавоб медод:

— Ҳамсояам маро он қадар озор медиҳад, ки дигар тоқатам намондааст. Ман аз ӯ ба Расули Худо (с) шикоят кардам ва бо дастури эшон чунин кардам.

Мардум аз шунидани ин сухан рафтори ҳамсояро сарзаниш карданд.

Дере нагузашта, хабар ба гӯши ҳамсояи бадрафтор расид.

Ӯ фаҳмид, ки мардум аз рафтори нодурусташ огоҳ шудаанд. Аз ин рӯ, шитобон назди ҳамсояаш омад ва бо илтимос гуфт:

— Эй ҳамсоя! Хоҳиш мекунам, асбобу анҷоми худро ба хона баргардон. Ба Худо қасам мехӯрам, ки аз ин пас дигар ҳеҷ гоҳ туро озор намедиҳам!

Ҳамин тавр, мард ба хонааш баргашт ва ҳамсояаш ваъда дод, ки дигар ӯро озор надиҳад.

Панду ҳикмати ҳикоят

Ин ҳикоят ба мо меомӯзад, ки ҳамсоядорӣ танҳо дар паҳлуи ҳам зиндагӣ кардан нест, балки эҳтиром, меҳрубонӣ ва риояи ҳаққи якдигар аст.

1. Ҳаққи ҳамсояро риоя кардан лозим аст. Ҳеҷ кас ҳақ надорад бо рафтору гуфтори худ ҳамсояашро озор диҳад.

2. Сабру таҳаммул фазилати бузург аст. Паёмбар (с) аввал мардро ба сабр даъват карданд.

3. Сабр маънои ҳамеша хомӯш монданро надорад. Агар озор идома ёбад, инсон метавонад барои ҳимояи ҳаққи худ аз роҳҳои дуруст истифода барад.

4. Пушаймонӣ бояд бо ислоҳи рафтор ҳамроҳ бошад. Ҳамсоя ваъда дод, ки дигар озор намерасонад.

Сарчашма ва эътимоднокии ҳадис

Ин воқеа аз Абӯҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят шуда, дар «Сунани Абӯдовуд», ҳадиси 5153, дар боби «Ҳуқуқи ҳамсоя» омадааст.

Шайх Албонӣ онро «ҳасан саҳеҳ» арзёбӣ кардааст.

Як фарқияти муҳим: дар матни ҳадиси Абӯдовуд саҳнаи берун овардани асбобу анҷом зикр шудааст, аммо махсус будани он ба субҳи рӯзи ҷумъа гуфта нашудааст.

Хулоса: «Ҳамсояи нек касест, ки дигарон аз дасту забони ӯ дар амон бошанд».