Ҳоҷа Ҳофиз ва хиштрез

Хоҷа Ҳофизи Шерозӣ аз роҳе мегузашт. Дар паҳлуи роҳ як хиштрезро дид, ки шеърҳои ӯро ғалат-ғалат хонда истодааст. Ҳофиз андак гӯш доду баъд якбора хиштҳои рехтамондаи хиштрезро пахш карда гузаштан гирифт.

Хиштрез ӯро дида, тохта омаду аз гиребонаш гирифта, дашном дод:

— Магар чашмат кӯр аст, ки роҳро монда, аз болои хиштҳо меравӣ ва меҳнати маро барбод медиҳӣ?

Ҳофиз ҳам гиребони ӯро маҳкам ҷуфт карда гирифта, гуфт:

— Магар ту девонаӣ, ки шеърҳои хуни дил хӯрда навиштаи маро расво карда, ғалат мехонӣ?!