Шер, рӯбоҳ ва хар

Рӯзе шере хеле гурусна буд. Рӯбоҳ назди ӯ омад ва гуфт:

— Агар хоҳӣ, ман хареро назди ту меорам. Ту ӯро мехӯрӣ ва ман ҳам каме саҳм мегирам.

Шер пурсид:
— Чӣ тавр ӯро меорӣ?

Рӯбоҳ гуфт:
— Ба хар мегӯем, ки мехоҳем барои ҳайвонот султон интихоб кунем. Ӯ гумон мекунад, ки худаш султон мешавад ва назди мо меояд.

Шер розӣ шуд.

Рӯбоҳ назди хар рафт ва ӯро ба назди шер овард.

Шер бо ифтихор гуфт:
— Падару бобоёни ман ҳама султон будаанд.

Рӯбоҳ гуфт:
— Падару бобоёни ман ҳамеша хизматгори султонҳо буданд.

Хар гуфт:
— Ман савод надорам, аммо мегӯянд, ки насабномаи ман зери суми ақибам навишта шудааст.

Шер гуфт:
— Ман савод дорам! Биё, онро мехонам.

Ӯ ба қафои хар наздик шуд, то навиштаҷотро бинад.

Ногоҳ хар бо пои ақибаш зарбаи сахт зад. Шер ба замин афтод ва дигар аз ҷой нахест.

Рӯбоҳ аз тарс гурехтан гирифт.

Хар ӯро садо зад:
— Чаро мегурезӣ?

Рӯбоҳ гуфт:
— Меравам аз падарам ташаккур кунам, ки маро бисёр кунҷкову худбовар тарбия накард!

Хар хандид ва роҳи худро гирифт.

Панд:
Ҳар кас набояд ба ҳар сухан зуд бовар кунад. Пеш аз ҳар кор бояд хуб андеша кард. Дониш вақте фоида дорад, ки бо ақлу эҳтиёт ҳамроҳ бошад.