ҚУВВАТ ДАР ҲАМҶИҲАТИСТ

Дар як деҳа чор ҳамсоя зиндагӣ мекарданд. Ҳар яке фикру одати худро дошт. Боре байни онҳо нофаҳмӣ пайдо шуд ва ҳар кас танҳо ба манфиати худ меандешид. Кори деҳа суст шуд, ободонӣ қатъ гашт.

Як рӯзи дигар пири хирадманде ба деҳа омад. Ӯ чӯбдастаро оварда, аввал як-як шикаст. Сипас чанд чӯбро якҷо баст ва гуфт: — Акнун бишканед.

Ҳеҷ кас натавонист онҳоро шиканад.

Пир гуфт: — Ин мисоли зиндагист. Агар пароканда бошед, суст мешавед. Агар ҳамҷиҳат бошед, қавӣ мегардед.

Ҳамсояҳо дарк карданд, ки танҳо бо ҳамдигарфаҳмӣ метавонанд пеш раванд. Онҳо боз бо ҳам даст ба даст дода, деҳаро обод карданд.

Аз ҳамон рӯз ин панд дар дили мардум монд: ҳамҷиҳатӣ калиди пешрафт аст.