САВОБИ САЛОМ

Дар рӯзи ҷумъа, ҷавоне ба назди устоди худ омад ва гуфт:

— Устод, чӣ чизе дар рӯзи ҷумъа савобаш бештар аст?

Устод гуфт:

— Савоб бисёр аст, аммо яке аз зеботаринаш “салом” аст.

Ҷавон ҳайрон шуд:

— Салом ҳам савоб дорад?

Устод табассум кард ва гуфт:

— Салом на танҳо калима аст, он нур аст. Вақте ба касе салом медиҳӣ, барояш амонӣ мехоҳӣ: сулҳ, осоиш ва амонӣ. Ва рӯзи ҷумъа — рӯзи раҳмат аст. Касе ки дар ин рӯз ба дигарон амонӣ мехоҳад, Худо барояш амони дучанд медиҳад.

Пас устод ӯро ба бозор бурд. Дар он ҷо устод ба ҳар вохӯрдае бо рӯйи кушода салом медод. Баъди чанд лаҳза мардум низ ба ҷавон салом додан гирифтанд.

Ҷавон пурсид:

— Устод, чаро мардум ба ман ҳам ҷавоби нек медиҳанд?

Устод гуфт:

— Зеро некӣ мисли садо дар кӯҳ аст — бармегардад. Ҳар саломи ростин як дуои нек аст. Рӯзи ҷумъа бошад, дуои нек ба осонӣ қабул мешавад.

Баъд устод гуфт:

— Агар дар ҳафта чизе аз ту монда бошад — аз саломи ҷумъа сар кун. Он қалбҳоро наздик мекунад.

Паёми ривоят

Як саломи самимӣ метавонад рӯзеро равшан кунад, диле гарм кунад ва савобе дар ин рӯзи муборак барои ту нависад.