ҲАЁТ

Ҳаёти инсон роҳи озмоишҳои пайваста аст. Баъзан вақте ки мо ба ин роҳ қадам мегузорем, чунин ба назар мерасад, ки тамоми роҳи мо бо торикӣ пӯшида шудааст. Новобаста аз он ки ба кадом самт қадам мегузорем - шак, ба кадом дар даст мерасонем - қулф. Дар дил ҳазор савол, аммо дар дил танҳо як ҷавоб: "Чаро ин ба ман дода шудааст?"

Санҷишҳо на барои шикастани инсон дода мешаванд, балки барои ошкор кардани имони ҳақиқии ӯ. Қалби инсон овози ҳақиқии худро маҳз дар лаҳзаҳои дард мешунавад. Зеро ҳар кас метавонад дар шодӣ миннатдор бошад, аммо шукргузорӣ ҳатто дар душворӣ сатҳи баландтарини дил аст.

Мушкилтарин чиз барои инсон ин аст, ки бадиро ба ёд наоред, ғамро таҳаммул накунед, гузаштаро раҳо кунед. Аммо ин калиди қавитарин аст. Зеро то он даме, ки дилатон вазнин бошад, шумо наметавонед ба даре, ки Аллоҳ барои шумо бо қадамҳои сабук кушодааст, ворид шавед.

Камоли ҳақиқии инсон бо дард навишта мешавад, бо сабр парвариш меёбад ва танҳо бо дуо меафзояд.

ХУДО НИГАҲБОНИ ШУМО!