ҚУДРАТИ ЗӮР ВА ҚУДРАТИ ҲАҚ

Дар замоне дур, дар деҳаи ором як марди қавию нерӯманд зиндагӣ мекард. Ӯ худро аз ҳама болотар медонист ва ба хотири қуввааш ба мардум зӯр мегуфт:

— Ман тавонотаринам, ҳар чӣ гуфтам, бояд шавад!

Мардум аз тарси ӯ хомӯш мешуданд. Як рӯз ин мард ба назди пире, ки ҳама ӯро донанда ва одил меҳисобиданд, рафт ва гуфт:

— Ба ҳама бигӯй, ки ман метобонам ҳар мушкиле ҳал кунам. Ба ҳама бигӯй, ки ман зӯртар аз ҳамаам!

Пир бо оромӣ ба ӯ нигарист ва гуфт:

— Агар чунин аст, ман як супориши сода дорам. Агар онро карда тавонӣ, ман эътироф мекунам, ки ту воқеан тавонотаринӣ.

Мард бо такаббур хандид:

— Бигӯ, чӣ кор? Ман ҳар корро карда метавонам!

Пир ба дарахти куҳнае ишора кард ва гуфт:

— Ин дарахтро бишкан, аз ҷояш канда парто.

Мард пеш рафт, бо тамоми қувва дарахтро тела дод, шохашро кашид, бо табар зад. Ниҳоят пас аз заҳмати зиёд дарахтро канд. Сари пир бардошта гуфт:

— Дидӣ? Ман тавоноам!

Пир ба оромӣ табассум кард:

— Акнун ин тухми хурдро сабзону дар ҷои ҳамон дарахт бишкаста. Бигзор дубора ба дарахти бузурге табдил диҳӣ.

Мард ба ҳайрат монд:

— Инро чӣ гуна мекунам? Ҳарчанд қавиам, аммо ҳеҷ кас наметавонад дарахти калон парвариш кунад, ин кори вақт, меҳнат ва муҳаббат аст, на зӯр!

Пир гуфт:

— Бале, писарам. Зӯравонӣ метавонад шиканад, канда партояд, вайрон кунад. Аммо танҳо хирад, меҳр ва адолат метавонанд бисозанд, парвариш диҳанд ва мардумро ба ҳам бирасонанд.

Қудрате, ки фақат барои шикастан аст, қудрат нест — заъф аст. Қудрати ҳақ он аст, ки бунёд кунад.

Мард хомӯш шуд. Ӯ аввалин бор фаҳмид, ки зӯравонӣ на қувват, балки нотавонӣ будааст.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!