Се мард ба қатл маҳкум шуданд

Яке руҳонӣ, дуввумӣ ҳуқуқшинос ва дигараш физик буд.

Аввал навбат ба олими дин омад.

Вақте ки аз ӯ пурсиданд, то суханони охиринашро пеш аз марг гӯяд, бо қатъият садо баланд кард:

"Худо... маро наҷот медиҳад."

Теғи қотил афтод ва болои гарданаш истод. Ҳама фикр карданд, ки муъҷиза рух додааст... бинобар ин ӯро раҳо карданд.

Ҳуқуқшиносро ба  назди теғ оварданд.

Вақте ки навбати ӯ расид, оромона гуфт:

"Ман мисли олими дин нестам, аммо ман адолатро медонам... ва он маро наҷот медиҳад."

Теғ афтод ва пушти гардани ҳуқуқшинос низ истод. Сипас, онҳо боварӣ доштанд, ки адолат барқарор шудааст... бинобар ин ӯро раҳо карданд.

Акнун навбати физик омад.

Пеш аз эъдомаш, бо эътимоди комил гуфт:

"Ман мисли олими дин нестам ва адолатро мисли ҳуқуқшинос намедонам,

аммо ман медонам, ки дар ресмони теғи қотил гиреҳе ҳаст, ки аз афтидани он пешгирӣ мекунад."

Ҷаллодон ҷустуҷӯ карданд, гиреҳро ёфтанд... ва онро ислоҳ карданд. Ҳамин дам теғи қотеъ  фаъол шуда, сари физикро  аз танаш ҷудо кард...

Ҳикмат:

Баъзан, дар лаҳзаҳои хатарнок, хирад на дар гуфтани ҳама чизест, ки медонед... балки дар донистани он аст, ки кай хомӯш бошед ва кай вонамуд кунед, ки намедонед.

Хомушӣ метавонад шуморо наҷот диҳад... дар ҳоле ки хашми шумо дар лаҳзаи нодуруст метавонад боиси шикасти шумо гардад.

Таҳияи Шодмон АБДУРАҲИМ