ДУ ШАМЪ

Рӯзе ду шамъ дар як хона месӯхтанд.

Яке бо фахр гуфт:

— Ман равшантар месӯзам, аз ҳама зеботарам!

Дигараш хомӯшона нур мепошид.

Баъд аз муддате шамъи аввал аз шамъи дувум шикоят кард:

— Дуди ту ба тарафи ман меояд, маро ифлос мекунад!

Шамъи дувум оромона гуфт:

— Бубахш, бародар, ман қасд надорам. Шояд шамол сабаби ин бошад.

Аммо шамъи аввал боз асабонӣ шуд ва хост оташашро ба шамъи дигар расонад. Аз ин, ҳар ду шамъ ҳамзамон сӯхтанду хомӯш шуданд.

Субҳ вақте соҳибхона омад, хона торик буд. Ӯ гуфт:

— Эҳ, агар онҳо оромтару таҳаммулпазиртар мебуданд, ҳоло хона равшан мебуд.

Панд:

“Касе ки таҳаммул дорад, ҳамеша нур мебахшад. Касе ки асабонӣ мешавад, аввал худро месӯзонад.”