БАРФИ АВВАЛ

Субҳи саҳар буд. Офтоб ҳанӯз аз паси кӯҳ набаромада буд, ки аз осмон пора-пора зарраҳои барфи сафед фурӯ мерехт. Бачаҳо аз тиреза нигариста, бо хурсандӣ нидо мекарданд:

— Барф, барфи аввал!

Ҳама ба кӯча баромаданд. Ҳаво поку тоза буд, бӯйи тозаи барф ба дили одам оромӣ мебахшид. Кӯдакон аз барф чанача сохта, барфбозию барфпаронӣ мекарданд. Ҳама рақсу бозӣ мекарданду механдиданд, гӯё ҷаҳон аз нав тавлид ёфта бошад.

Дар дилҳои калонсолон низ ҳиссиёти кӯдакӣ, ёдҳои кӯҳна, шодиву оромии солҳои пешин бедор шуда, дар бораи "Номаҳои барфи аввал" ба ҳамдигар сухан мекарданд. Барфи аввал ба мардум гӯё паёми нав — паёми тозагӣ, умед ва оғози сафҳаи нав дар зиндагӣ буд.