ГАНҶЕ, КИ АЗ ЧАШМ ПИНҲОН АСТ

Замоне як подшоҳ буд, ки кишваре бой аз неъматҳои зеризаминӣ дошт: нефт, газ ва тилло. Мардумаш бо осудагӣ зиндагӣ мекарданд. Подшоҳ боре хост, ки бифаҳмад:

— Оё мардум қадри ин неъматҳоро медонанд ё не?

  Ӯ либоси деҳқон пӯшида, ба миёни мардум баромад. Дар роҳ дид, ки баъзеҳо мегӯянд:

— Мо бой ҳастем! Замин худаш ба мо тилло медиҳад. Нефт худ берун мешавад. Газ худ аз зери хок мебарояд.

  Пирмарде, ки дар канор менишаст, сухани онҳоро шунида гуфт:

— Эй мардум, ин ганҷ аз шумо нест. Ин амонат аст. Агар амонатро ҳифз накардӣ — неъмат ба офат табдил мешавад.

Мардум хандиданд:

— Замин калон аст, ба мо ҳам мерасад!

Пир чизе нагуфт.

  Солҳо гузашт. Заминро бидуни андоза кофтанд. Дарёҳо ифлос шуданд. Ҳаво ғафс ва дудолуд гашт. Хоки зироат камҳосил шуд. Мардум ба тангӣ афтоданд ва дарахтон хушк шуд.

Онгоҳ мардум ба ёди сухани пирамард афтоданд ва назди ӯ рафтанд:

— Чӣ кунем, ки баракат баргардад?

  Пирамард гуфт:

— Ганҷи зери хок, бе ҳифзи рӯи хок ҳеҷ нест.

Агар тилло мегиред — обро тоза нигоҳ доред.

Агар газу нефт мебардоред — ба ҷой дарахт шинонед, ҳаворо пок доред. Зеро табиат мисли инсон аст — нафас мехоҳад.

Мардум ба гуфтаи ӯ амал карданд:

Дарёҳоро тоза карданд.

Дарахтони нав шинонданд.

Аз захираҳои зеризаминӣ бо тадбир истифода бурданд.

  Чанд сол пас кишвар боз пур аз баракат гашт. Мардум фаҳмиданд: Ганҷ дар зери замин аст, вале ҳаёт — дар рӯи замин.

  Панд: неъматҳои зеризаминӣ амонатанд, молики мо нестанд.

Ҳар қадар онҳоро бидуни фикр истифода кунӣ, ҳамон қадар табиат аз ту мегирад.

  Табиатро ҳифз кунед, то сарват барқарор бимонад.