Худбузургбинӣ

Бисёр вақт инсонро на душманонаш, балки эҳсоси “ман аз ҳама беҳтарам” нобуд мекунад.
Худбузургбинӣ оҳиста-оҳиста чашми инсонро мепӯшонад:
дигар касеро намешунавад,
хатоҳои худро намебинад,
ва фикр мекунад ҳақиқат танҳо назди ӯст.
Ин гуна одамон одатан аз рушд бозмемонанд.
Зеро инсон танҳо вақте меомӯзад, ки эҳсос кунад ҳанӯз чизҳои зиёдеро намедонад.
Одами воқеан бузург, худро бузург нишон намедиҳад.
Ҳар қадар инсон донотар шавад, ҳамон қадар хоксортар мегардад.
Худбузургбинӣ инсонро аз мардум дур мекунад, аз ҳақиқат дур мекунад ва дар ниҳоят аз худи воқеияташ ҳам ҷудо месозад.
Баъзан як инсони одии хоксор аз сад “донои” мағрур арзишмандтар аст.