ҚУДРАТИ СУХАН

Дар замони қадим подшоҳе зиндагӣ мекард, ки аз сухани нозук ва гӯё лаззат мебурд.

Рӯзе ӯ тамоми донишмандонро ба дарбор даъват карда, пурсид:

— Чӣ чиз метавонад одамро ба мартабаи баланд расонад ва ҳамон чиз ӯро паст кунад?

Доноён ҳар яке ҷавоб доданд:

— Илм, мол, қудрат, насаб…

Вале пири хирадманде гуфт:

— Эй подшоҳ, ҳамон чиз, ки туро боло мебарад, метавонад туро поин афтонад — сухан аст.

Подшоҳ пурсид:

— Чӣ гуна сухан метавонад ҳам неку ҳам бад бошад?

Пир гуфт:

— Агар инсон бо андеша, боадоб ва бо ҳақиқат сухан гӯяд, суханаш рӯшанӣ мебахшад, дили дигаронро гарм мекунад ва номашро абадӣ мегардонад.

Аммо агар беандеша ва бо ғазаб гӯяд, ҳамон сухан метавонад дили касеро шиканад, миёни дӯстон душманӣ андозад ва обрӯяшро барбод диҳад.

Подшоҳ хомӯш монд ва гуфт:

— Дигар аз имрӯз пеш аз ҳар сухан, андеша мекунам.

Панд: сухан тире нест, ки бозпас ояд. Пеш аз гуфтан андеша бикун, то ҳарфат нур оварад, на нороҳатӣ.