ҚИМАТИ ЗАБОНИ МОДАРӢ

Рӯзе подшоҳе аз вазираш пурсид:

— Чӣ чиз дар дунё аз ҳама қиматтар аст?

Вазир гуфт:

— Эй подшоҳ, бисёр чизҳо арзиш доранд: тилло, гавҳар, илму дониш… Вале агар иҷозат диҳӣ, ман ҷавоби беҳтарро аз як деҳқони одӣ мешунавам.

Подшоҳ розӣ шуд. Вазир ба деҳа рафт ва ба деҳқон савол дод. Деҳқон гуфт:

— Барои ман аз ҳама қимат — забони модарӣ аст.

Вазир ҳайрон пурсид:

— Чаро?

Деҳқон бо табассум ҷавоб дод:

— Зеро бо ҳамин забон аввалин калимаи “модар” гуфтам. Бо ҳамин забон дуо кардан, дӯст доштан ва шукр гуфтанро ёд гирифтам. Агар забони модариро фаромӯш кунам, гӯё решаҳои худро аз даст медиҳам.

Вазир сухани деҳқонро ба подшоҳ расонд. Подшоҳ ором гуфт:

— Ҳақ аст. Касе, ки забони модариашро пос дорад, миллаташро пос медорад.

Панд: забони модарӣ ганҷи бебаҳоест, ки решаи ҳувият ва ифтихори ҳар инсон аст.