Адаб

Гуфтаанд, як шогирд назди устодаш омад ва гуфт:

— Эй устод, ман бисёр китоб хондам, илм омӯхтам, вале дар миёни мардум ҳанӯз эҳтиром надорам. Сабаб чист?

Устод табассум карда гуфт:

— Эй фарзанд, илм бе адаб монанди шамшер бе дастак аст: ҳар касе бигирад, худро захмӣ мекунад. Агар мехоҳӣ, ки илм ба дилҳо роҳ ёбад, аввал худро бо адаб биоро.

Он гоҳ шогирд пурсид:

— Пас адаб чист?

Устод ҷавоб дод:

— Адаб он аст, ки хурдонро меҳрубонӣ кунӣ, бузургонро эҳтиром намоӣ, суханро бо ҳикмат бигӯӣ ва дигаронро бо кори нек шод гардонӣ.

Аз он рӯз шогирд илму адабро ҳамроҳ кард ва мардум ӯро на танҳо донишманд, балки инсони соҳибахлоқ низ медонистанд.

Панд: Илм бидуни адаб беарзиш аст, аммо адаб бидуни илм ҳам инсонро дар миёни мардум дӯстдоштанӣ мегардонад.