Ахлоқ

Рӯзе як ҷавон назди устоди худ омад ва пурсид:

– Устод, кадом чиз инсонро аз ҳама зиёд зебо мегардонад?

Устод бо табассум ҷавоб дод:

– На сару либос, на дороӣ ва на қувват. Зеботарин ороиши инсон одоб ва хулқи нек аст.

Ҷавон боз пурсид:

– Оё хулқи хуб чӣ қадар аҳамият дорад?

Устод гуфт:

– Мисли офтоб, ки ҳама ҷо равшанӣ мебахшад. Одам бо хулқи нек дили дигаронро равшан месозад. Агар хулқаш бад бошад, мисли торикӣ аст, ки ҳарчанд ганҷина дошта бошад, касе ба ӯ наздик намешавад.

Сипас устод афзуд:

– Агар мехоҳӣ дар дили мардум ҷой дошта бошӣ, на қувва ҷӯй ва на сарват, балки бо одоб, хоксорӣ ва хулқи нек зиндагӣ бикун.

Панд

Хулқи нек сармояест, ки арзиши он ҳеҷ гоҳ кам намешавад. Мол талаф шавад, барқарор мешавад, вале обрӯ ва одоби инсон агар равад, баргаштанаш душвор аст.