ВАТАНДӮСТӢ

Солҳо пеш як пирамарди донишманд бо шогирдонаш дар лаби дарё сайр мекард. Яке аз шогирдон пурсид:

— Устод, чаро одамон бояд ватани худро дӯст доранд? Магар зиндагӣ дар дигар ҷо беҳтар нест?

Пир табассум кард ва ба замине, ки дар зери пояшон буд, ишора намуд:

— Ба ин замин нигоҳ кунед. Ин ҷо падару модаратон таваллуд шудаанд, ин ҷо устодон шуморо таълим додаанд. Ҳар як санг ва ҳар қатра оби ин диёр хотираҳои гузаштагонатонро дорад. Агар мо ватанамонро дӯст надорем, пас кӣ онро обод мекунад?

Баъд пирамард як донаи хурди гандумро ба дасти шогирд дод:

— Ин дона танҳо дар замини худ мева медиҳад, агар онро ба хоки бегона партоӣ, хушк мешавад. Инсон ҳам мисли ҳамин дона аст: агар ватани худро дӯст дорад ва барояш хизмат кунад, рушд мекунад.

Шогирдон маънии суханони устодро фаҳмиданд ва аз ҳамон рӯз қасам хӯрданд, ки ватани худро обод кунанд.

Панд: Ватандӯстӣ маънои эҳтироми гузаштагон, ғамхорӣ барои имрӯзу фардо ва хизмати самимӣ ба диёрамонро дорад.