САВОДНОКӢ

Замоне деҳае буд, ки мардумаш камхонду бесавод буданд. Дар ҳамин деҳа писараки хурде бо номи Самад зиндагӣ мекард. Ӯ ҳар рӯз медид, ки падару модараш ҳангоми ҳисоб кардани пул ё хондани номаҳо ба дигарон ниёз доранд. Самад бо худ гуфт:

— Ман мехоҳам худам хондану навиштанро ёд гирам, то ба касе муҳтоҷ набошам.

Ӯ ҳар саҳар бо равшани аввалин шӯълаи офтоб то деҳаи ҳамсоя мерафт, то аз як устоди кӯҳансол ҳарфҳои алифборо омӯзад. Гарчанде роҳаш дур ва душвор буд, вале Самад рӯҳафтода нашуд.

Солҳо гузашт ва Самад аввалин нафаре шуд, ки дар деҳа китоб мехонд ва ба дигарон ҳам савод ёд медод. Ба туфайли кӯшиши ӯ деҳа ободтар гардид ва мардум аҳамияти донишро фаҳмиданд.

Панд: Саводомӯзӣ чароғи роҳи зиндагист. Касе, ки мехонад ва менависад, ҳам ба худ, ҳам ба дигарон фоида меорад.