МАСЪУЛИЯТ

Гӯянд, ки дар як деҳа марде ба писараш як гӯсфанд дод ва гуфт:

— Ин амонати туст. То вақте калон мешавӣ, нигоҳубинаш намо.

Писар аввал шод шуд, вале баъд фаҳмид, ки нигоҳубини гӯсфанд осон нест: бояд ба замин бурда мечаронд, об медод, дар зимистон барояш хошок тайёр мекард. Дигарон бозӣ мекарданд, ӯ бошад, ҳамеша ба ёди гӯсфанд буд.

Солҳо гузашт. Аз як гӯсфанд рама пайдо шуд. Писар ҷавонмарди доро гардид. Одамон мепурсиданд:

— Чӣ гуна ин ҳама дороӣ ба даст овардӣ?

Ӯ ҷавоб медод:

— Танҳо як чизро ёд гирифтам: масъулият. Агар ман он рӯз амонатро сабук мешуморидам, имрӯз ин қадар баракат намедоштам.

Ҳикмат. Масъулият дар корҳои хурд моро ба боварӣ ва муваффақиятҳои бузург мерасонад.